Ο αγώνας αυτός θα λάβει χώρα στο Χ.Κ. 3-5 Πηγάδια γνωστό για την μοναδικότητα του τοπίου και την εξυπηρετικότητα των lift. Το ύφος και ο χαρακτήρας του αγώνα, απαιτούν φυσική δύναμη, γρήγορα αντανακλαστικά, φοβερό έλεγχο του ποδηλάτου και ένα εκπαιδευμένο μάτι για την πιο γρήγορη γραμμή. Αναγκαία είναι βέβαια η τρομερή αντοχή για να αντέξει κανείς όσο το δυνατόν περισσότερες καταβάσεις μέσα σε 6 ώρες.

Το event αυτό εξιτάρει την φαντασία κάθε αναβάτη. Αποτελεί μία φρέσκια ιδέα, νέο και διαφορετικό event, αλλά παρόλα αυτά κρατάει το αχόρταγο ενδιαφέρον μίας τέτοιας extreme σκηνής. Τόσο για τους αθλητές όσο και για τους θεατές ο αγώνας αυτός αποτελεί μοναδική εμπειρία, με φανταστική θέα από το lift όπως και οι παροχές του restaurant και του Cafe.

Σε συνηθισμένους αγώνες downhill, οι αναβάτες αγωνίζονται ενάντια του χρονομέτρου. Στο Naoussa Endurance Downhill, οι αγωνιζόμενοι θα ξεκινήσουν Le Mans style. Μετά απο λίγο τρέξιμο, οι αναβάτες καλούνται να καβαλήσουν σε ανηφορική διαδρομή το ποδήλατό τους περίπου στο 1/3 της πίστας κατάβασης. Κατόπιν οι αναβάτες εισέρχονται στο αγωνιστικό μονοπάτι κατάβασης όσο πιο γρήγορα μπορούν ώστε να προλάβουν το lift στη βάση του χιονοδρομικού. Από κει και πέρα τα πράγματα είναι απλά – όσο περισσότερες καταβάσεις σε 6 ώρες. Το γυρολόγιο που θα τηρηθεί θα είναι τύπου motocross. Κατά το πέρας των 6 ωρών δεν θα επιτραπεί άλλη ανάβαση σε ποδηλάτη. Νικητής στο ατομικό θα είναι ο αναβάτης εκείνος με τις περισσότερες καταβάσεις, ενώ για ίσες καταβάσεις θα μετρήσει ο καλύτερος συνολικός χρόνος. Καλύτερη ομάδα θα είναι εκείνη της οποίας το συνολικό άθροισμα γύρων είναι το μεγαλύτερο, ή σε περίπτωση ίδιου αριθμού μεταξύ δύο ομάδων το άθροισμα του χρόνου ίδιων καταβάσεων να είναι το μικρότερο.

Η ιδέα του event δεν είναι μόνο να δοκιμάσει την αντοχή αλλά και την αξιοπιστία. Στους συμμετέχοντες θα επιτραπεί μόνο ένα ποδήλατο. Μετά την κάθε κατάβαση ο κάθε συμμετέχων θα μπορεί να μπει στο Service Area και να προβεί σε οποιαδήποτε επιδιόρθωση, να αναπληρώσει υγρά και να πάρει μία ανάσα.

Χάρτης Διαδρομής

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΓΩΝΩΝ

• Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου

9:00 – 14:00 Δηλώσεις συμμετοχής.
9:00 – 10:00 Περπάτημα της πίστας (δεν θα επιτραπούν καταβάσεις).
10:00 – 16:00 Αδιάλειπτη λειτουργία των lift για προπονήσεις.

• Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου Αγώνας “Endurance Downhill”

8:00 – 9:00 Δηλώσεις συμμετοχής.
10:00 Ομαδική εκκίνηση αγώνα τύπου Le Mans
16:00 Λήξη του αγώνα
17:00 Απονομές

Χρηματικά έπαθλα

Ατομική Κατάταξη
1ος 300 ευρώ
2ος 200 ευρώ
3ος 100 ευρώ
Ομαδική Κατάταξη
1η ομάδα 400
2η ομάδα 300
3η ομάδα 200

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ

Κ1. Ο κάθε αθλητής δηλώνει πως είναι σωματικά ικανός για τη συμμετοχή σε τόσο απαιτητικό αγώνα, γνωρίζει την επικινδυνότητα, και την πιθανότητα τραυματισμού του.
Κ2. Στους αναβάτες θα επιτραπεί μία ανταλλακτική μπροστά και μία πίσω ρόδα στις οποίες θα έχουν κολληθεί αυτοκόλλητα έγκρισης από τον τεχνικό έλεγχο κατά την εγγραφή, καθώς και στο πλαίσιο του ποδηλάτου. Αν οι ρόδες χρειαστούν θα επέλθει ποινή 5 λεπτών. Οποιαδήποτε τεχνική εργασία χρειαστεί να γίνει στο ποδήλατο, θα πρέπει να γίνει από τον αναβάτη και μόνο στο service area. Επιτρέπεται να του δoθούν εργαλεία και ανταλλακτικά στο χέρι, αλλά όχι να επέμβει κάποιος στο ποδήλατό του, διαφορετικά θα επιβληθεί ποινή αποκλεισμού. Ποινές θα επιβάλλονται μόνο κατά την αλλαγή ολόκληρης ρόδας και όχι για άλλα ανταλλακτικά ή για αλλαγή σκασμένου αεροθαλάμου ή ελαστικού. Οι συμμετέχοντες δεν θα επιτρέπεται να δεχτούν βοήθεια έξω από το Service Area.
Κ3. Ο διοργανωτής του αγώνα μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποβάλλει αθλητή για μή αθλητική συμπεριφορά ή χαρακτήρα που αρμόζει σε τέτοια διοργάνωση (χωρίς δικαίωμα επιστροφής χρημάτων).
Κ4. Το χρονοδιάγραμμα μπορεί σε ακραίες περιπτώσεις να δεχτεί περικοπές αν ο διοργανωτής το κρίνει απαραίτητο για την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα.
Κ5. Οι αθλητές μπορούν να λάβουν μέρος στο ατομικό αγώνισμα διεκδικώντας τα χρηματικά έπαθλα του ατομικού. Οι ίδιοι αθλητές μπορούν ακόμη να συμμετάσχουν σε ομάδες των τεσσάρων ατόμων αλλά θα πρέπει να μας αποστείλουν τη σύνθεσή τους μέχρι τις 3/9/2010. (ονοματεπώνυμα και των τεσσάρων αθλητών – όνομα ομάδας – χορηγός).
K6. Η ελάχιστη ηλικία για συμμετοχή στο αγώνα είναι τα 16 χρόνια.

*Καλό είναι για την συμμετοχή των ομάδων, η χρήση κοινής φανέλας για να είναι εύκολη η αναγνώριση τους από το κοινό, όχι όμως και αναγκαία.

Διαμονή

Λάβαμε τις ακόλουθες προσφορές από τα ξενοδοχεία της περιοχής.

• “3-5 ΠΗΓΑΔΙΑ” 30 € κατά άτομο για μία διανυκτέρευση και 55 € κατά άτομο για δύο διανυκτερεύσεις. Τηλ : 23320 44981 6946120274. Το ξενοδοχείο βρίσκεται δίπλα στα lift. www.3-5pigadia.gr
• “Natura” 50 € το δίκλινο + πρωινό + γεύμα (για διήμερη διαμονή) Τηλ : 6932040086 – 2310488600 www.naoussahotel.gr
• “Σφένδαμος” Δωμάτια 6 ατόμων. 80 € για 2 άτομα + πρωινό + γεύμα (30 € για κάθε έξτρα άτομο) Τηλ : 233244844 www.sfendamos.gr
• “Ρέμος” Δίχωρα δωμάτια (περίπου 4ων ατόμων) 50 € για 2 άτομα (10 ευρώ το έξτρα άτομο) Τηλ : 233244973 www.remosvillas.gr
• “Πλειάδες” 45 € το δίκλινο + πρωινό + γεύμα (για διήμερη διαμονή) Τηλ : 233244415 www.pleiades-resort.gr
• “Ακρόριον” ” 60 € το δίκλινο + πρωινό + γεύμα Τηλ : 233252732 www.akrorio.gr

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ

Η συμμετοχή στον ατομικό αγώνα ανέρχεται στα 50 ευρώ και η κάθε ομάδα 60 ευρώ έξτρα, (για δηλώσεις πριν τις 3/9/2010). Μετά την ημερομηνία αυτή, θα προσαυξηθεί σε 60 ευρώ και 80 αντίστοιχα. Η κάθε ομάδα, διατηρεί το δικαίωμα να στήσει τέντα διαστάσεων περίπου 3Χ3 μέτρα στο service area. Οποιοδήποτε διαφημιστικό πανό, θα αναρτάται μόνο στον χώρο που καταλαμβάνει η τέντα και όχι κάπου αλλού, δεδομένου ότι ο υπόλοιπος χώρος θα πρέπει να μείνει ελεύθερος για την τοποθέτηση πανό από τους χορηγούς του αγώνα. Το ποσό συμμετοχής θα πρέπει να προκαταβληθεί στο παρακάτω λογαριασμό μέχρι τις 3/9/2010. Παρακαλώ να αποσταλεί το αποδεικτικό κατάθεσης στο downhill@downhill.gr ή στο φαξ 22210-60656.
*Οι συμμετοχές θα έχουν όριο τους 100 αγωνιζόμενους για λειτουργικούς λόγους των αναβατήρων. Παρακαλείστε να δηλώσετε έγκαιρα τις συμμετοχές σας. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.
Απαιτούμενες πληροφορίες Ονομ/μο, Ομάδα – Χορηγός, email, τηλ., ημ. γέννησης, περιοχή.

Λογαρισμός Τραπέζης Τράπεζας Πειραιώς
BANK ACCOUNT : 5153-035003-826
IBAN : GR7601721530005153035003826 – BIC : PIRBGRAA
Ως δικαιούχος εμφανίζεται το ονοματεπώνυμο : ΚΟΥΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Διαγωνιζόμενοι κάτω των 18 ετών θα λάβουν μέρος με υπεύθυνη δήλωση κηδεμόνα. Ταυτότητα απαραίτητη για τους σένσορες. Οι διαγωνιζόμενοι ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ
να φοράνε full face κράνος, θώρακα, επικαλαμίδες (δεν θα επιτραπεί η εκκίνηση σε αντίθετη περίπτωση)

Πρόγραμμα εθελοντών
Είσαι πάνω από 18 ετών? Σου αρέσει το MTB? Θα ήθελες να συνεισφέρεις σε αυτή τη διοργάνωση? Δήλωσε συμμετοχή σαν εθελοντής σε αυτή τη μοναδική διοργάνωση. Επικοινώνησε μαζί μας στο downhill@downhill.gr ή 6973856793

Χορηγοί

Για να δούμε λίγο όμως τι σημαίνει πεζοπορία ή αυτό που διεθνώς είναι γνωστό ως Hiking ή Trekking .

Η πεζοπορία είναι μια υπαίθρια δραστηριότητα που περιλαμβάνει περπάτημα και  την περιπλάνηση – αναζήτηση στην φύση. Μπορεί να είναι σε ένα σχετικά δύσβατο  ορεινό μονοπάτι  ή πιο ήπιες διαδρομές σε παραθαλάσσιες περιοχές που συνδυάζουν βουνό – θάλασσα. ( Ένα τέτοιο μονοπάτι είναι στα περίφημα  «Καγκέλια» για το οποίο θα πούμε δυό λόγια παρακάτω.)  Λίμνες, ποτάμια, όρμοι, σπηλιές, μνημεία ιστορικής και αρχαιολογικής σημασίας, τοπική χλωρίδα και πανίδα, όλα αυτά δεμένα μεταξύ τους σαν σε καμβά ζωγραφικής. Η Ελληνική φύση είναι γεμάτη από τέτοιες εικόνες… .

Η ειδοποιός διαφορά της πεζοπορίας σε σύγκριση με άλλους τρόπους μετακίνησης, είναι ότι αποτελεί τον μοναδικό τρόπο περιπλάνησης και προσέγγισης  δύσβατων περιοχών ενώ ταυτόχρονα γίνεται πραγματική αφομείωση. Το πιο σημαντικό όμως είναι η προσπάθεια που κάνεις προκειμένου να υλοποιήσεις στόχους αυτού του είδους. Θεμελιωδώς η φύση μας είναι έτσι φτιαγμένη , εδώ και εκατομμύρια χρόνια – δις για  ακρίβεια , ώστε να δένει με πιο άμεσους μηχανισμούς  με τον άνθρωπο και τα άλλα πλάσματα του πλανήτη, πιο ολιστικά μέσα από  την ίδια μας την σωματική επαφή. Όλες μας οι αισθήσεις και γενικότερα όλη μας η βιολογική κατασκευή έχει στηριχθεί  πάνω εκεί , στην άμεση και απευθείας σχέση  του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον. Η ακοή μας , η αφή μας ,  η όραση , η προσαρμοστικότητα στο περιβάλλον είναι  στοιχεία που τα κληρονομήσαμε από εκατομμύρια γενιές που εξελίχθηκαν πριν από μας   και  είναι δομημένα ώστε να μπορούν να ελέγχουν  και να διακρίνουν τους «θορύβους» και τα «εμπόδια»  της φύσης.

Αυτό που είμαστε σαν βιολογικά όντα δεν έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 100 χρόνια για παράδειγμα, είναι αποτέλεσμα εκατομμυρίων ετών εξέλιξης πάνω στην γη που με τον δικό της τρόπο μας διαμόρφωσε. Έχουμε την λανθασμένη αντίληψη ότι εμείς σαν είδος  είμαστε  ολότελα υπεύθυνοι αυτού που πνευματικά και σωματικά μας χαρακτηρίζει για αυτό και έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ορίζουμε την φύση. Ας σκεφτούμε όμως για  λίγο πόσο έχουμε απομακρυνθεί από αυτήν την επαφή μέσω της ανεξέλεγκτης ανάπτυξης της τεχνολογίας και των κακών χειρισμών της , δεν είναι κλισέ , η αλήθεια είναι . . .  ας σκεφτούμε λίγο πόσο νευρωτικούς μας έχει κάνει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μες τα τσιμέντα , τα αυτοκίνητα , τα καυσαέρια , τους κλειστούς χώρους κ.α.  φιλάσθενοι στο νου και το σώμα.

Έτσι εξηγείται λοιπόν , γιατί ένας περίπατος σε φυσικό περιβάλλον ανανεώνει έστω για λίγο το πνεύμα οποιουδήποτε ανθρώπου το δοκιμάσει. Γιατί εκεί μας γέννησε η φύση γιατί εκεί ανήκουμε , όχι μέσα στις τσιμεντουπόλεις. . .

Εξοπλισμός

Τι χρειαζόμαστε για μια ημερήσια  πεζοπορία. Παρόλο που φαίνεται ως μια απλή εξόρμηση χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες , ωστόσο είναι μερικές λεπτομέρειες  που πρέπει να προσέξουμε ώστε να την απολαύσουμε καλύτερα. Δεν χρειάζονται πολλά έξοδα , αλλά όσο πιο εξειδικευμένος είναι ο εξοπλισμός τόσο πιο ευχάριστα γίνεται η δραστηριότητα αυτή. Τα πιο βασικά αντικείμενα  είναι τα εξής:

- Τα παπούτσια πεζοπορίας. Ένα κοινό ζευγάρι jogging shoes ίσως είναι αρκετό για τα πολύ εύκολα μονοπάτια. Όσο τώρα  αυτό γίνεται πιο δύσβατο , με πέτρες, με πέρασμα σε ρυάκια , λάσπες ,  με λίγο πιο απότομες κλίσεις κτλ τόσο πρέπει το παπούτσι να είναι πιο ανθεκτικό στις πιέσεις, από την μία για να αντέξει και από την άλλη για να παρέχουμε στην ποδοκνημική μας περισσότερη υγεία και άνεση. Τέτοια παπούτσια είναι τα trekking shoes  ή hiking shoes , trail running shoes.

- Το Σακίδιο. Είναι βασικό να είναι σχετικά ελαφρύ , μικρό σε όγκο , με χοντρά λουριά ώστε να μην μας κόβει τους ώμους και αν είναι δυνατό με ειδική διαμορφωμένη πλάτη ώστε να διατηρείται σε ισορροπία η απελευθέρωση υδρατμών από το σώμα στο σημείο επαφής. Ενα ζευγάρι πεζοπόρων μπορεί άνετα να έχει τα απαραίτητα σε ΕΝΑ σακίδιο.

-    First Aid Kit. Αυτό θα ήταν χρήσιμο για τους μικρούς έως «ασήμαντους» τραυματισμούς. Μπορεί να περιέχει επιθέματα για φουσκάλες , ένα μικρό ψαλιδάκι και επιδέσμους για διαστρέμματα  ή  καταπονήσεις αρθρώσεων, ίσως κάποιο εντομοαπωθητικό και για το καλοκαίρι με υψηλό DEET για να είναι αποτελεσματικό ενάντια σε κουνούπια , σκνίπες κ.α.

-    Ένας φακός ελαφρύς και μικρός , που ίσως να χρειαστεί.

-    Ένας ελβετικός σουγιάς ή πιο απλού τύπου θα πρέπει να υπάρχει επίσης.

-    Νερό και snacks όχι ιδιαίτερα βαριά, ίσως κάποια energy bars ,μπανάνα κτλ. Η θερμοκρασία του νερού μπορεί να διατηρηθεί δροσερή είτε αν το έχουμε σε πιο ειδικά παγούρια (θερμό ) , είτε βάζοντας το μισόλιτρο/λίτρου μπουκάλι στην κατάψυξη το προηγούμενο βράδυ και το μεταφέρουμε τυλιγμένο σε πετσέτα ή μια κάλτσα.
-    Ένα καπέλο το οποίο θα ήταν προτιμότερο με μεγάλο και στρογγυλό γείσο , μια αντηλιακή κρέμα , γυαλιά ηλίου, έξτρα κορδόνια για τα παπούτσια όπου μπορούν να έχουν και άλλες χρήσεις όπως πχ επιδιόρθωση ενός ιμάντα του σακιδίου.

-    Ο ρουχισμός είναι ίσως ένα από τα πιο βασικά στοιχεία. Έξτρα ένα ζευγάρι  κάλτσες , αντιανεμικό αδιάβροχο σε περίπτωση βροχής. (πάντα βρέχει βέβαια όταν το έχουμε ξεχάσει…) Ισοθερμικό t-shirt ή μακρυμάνικο για καλή αναπνοή του σώματος και αποβολή των υδρατμών. Ίσως μια καλή μεμβράνη πάνω από το ισοθερμικό ως second layer ή ένα διαπνέον fleece. Είναι πολύ σημαντικό να αισθανόμαστε στεγνοί , συμβάλει στην καλύτερη θερμορύθμιση του οργανισμού με μικρότερο ενεργειακό κόστος και θετικότερη διάθεση. ΟΧΙ βαμβακερά σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, κρατούν υπερβολικά εύκολα την υγρασία στο σώμα και μας αφήνουν εκτεθειμένους σε ψυχρό αέρα.

-    Τηλεσκοπικά μπατόν -  Trekking Poles. Καταρχάς προσφέρουν περισσότερη σταθερότητα και ισορροπία και βοηθούν στην διατήρηση του ρυθμού. Έχει αποδειχθεί από μελέτες σε συστηματικούς hikers ότι η χρήση τους στα πιο απότομα και δύσβατα μονοπάτια μειώνουν κατά 27% το ενεργειακό κόστος της προσπάθειας  , ενώ μειώνουν τις καταπονήσεις των αρθρώσεων των κάτω άκρων ειδικά στα απότομα και κατηφορικά μονοπάτια. Για παράδειγμα , βάση των μελετών αυτών, κατά την διάρκεια μιας 8ωρης πεζοπορίας το φορτίο που δέχονται τα γόνατα συνολικά ,  μπορεί να μειωθεί στο μέγεθος των 250 τόνων ,αν χρησιμοποιηθούν τα πεζοπορικά μπαστούνια.! Αρκετά σημαντικό όφελος.

-    Επίσης πολύ σημαντική  είναι η χρήση πεζοπορικού χάρτη , καθώς και ύπαρξη μιας πυξίδας για το ενδεχόμενο της ανάγκης για προσανατολισμό. Φυσικά θα ήταν επίσης ιδανικό η ύπαρξη μιας GPS συσκευής όπου μέσα εκεί έχουν περαστεί οι συντεταγμένες της διαδρομής. Βέβαια η χρήση χάρτη , της πυξίδας και του ..μυαλού μας  έχει περισσότερες προκλήσεις και μας βάζει πιο σωστά μέσα στο concept της πεζοπορίας.

Η δική μας μικρή εξόρμηση – Καγκέλια , περιοχή του Πηλίου Τσαγκαράδα – Νταμούχαρη.

Γενικότερα , τα μονοπάτια που εντοπίζονται στην περιοχή του Πηλίου αποτέλεσαν το μοναδικό τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των τοπικών κοινωνιών  μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα και μέχρι την στιγμή  που πολλά από αυτά ασφαλτοστρώθηκαν ή έγιναν χωματόδρομοι. Ωστόσο σήμερα διατηρούνται πολλά από αυτά και είναι διαθέσιμα για περιπλάνηση για περιπατητές όλων των επιπέδων.

Τα περίφημα Καγκέλια ή (“Καγκιόλια”) είναι το πλέον γνωστό καλντερίμι που συνδέει την περιοχή της Τσαγγαράδας από την συνοικία της Αγίας Παρασκευής με τον οικισμό της Νταμούχαρης. Προς το τέλος του μονοπατιού η κλήση γίνεται λιγάκι απότομη και η χρήση trekking poles κρίνεται αρκετά χρήσιμη. Η θέα στο μονοπάτι αυτό δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λόγια , είναι ένας συνδυασμός ορεινού τοπίου , μιας και η υψομετρική διαφορά είναι αρκετή αναλογικά της απόστασης που διανύουμε , και θαλάσσιου τοπίου μιας και στο φόντο της διαδρομής παίζει πάντα το μπλε του Αιγαίου. Επειδή είναι σχετικά απότομο το μονοπάτι έχεις συνεχώς την αίσθηση ότι προσεγγίζεις την παραλία της Νταμούχαρης .. πετώντας.

Βαθμός Δυσκολίας: Εύκολο
Απόσταση: 4000 μέτρα.
Χρόνος κατά προσέγγιση , χωρίς στάσεις: 1:30 ώρες
Υψομετρική διαφορά: 495 μέτρα
Κάλυψη μονοπατιού: Πολύ λίγη άσφαλτος, κυρίως πέτρινο καλντερίμι.
Δυνατότητα Πρόσβασης: Μόνο από πεζοπόρους , περιπατητές.

Συνοπτικά το μονοπάτι μπορεί να περιγραφεί  ως εξής. Το σημείο εκκίνησης είναι στην συνοικία της Αγίας Παρασκευής, όπου στην πλατεία της μπορούμε να σταθούμε για λίγο και να θαυμάσουμε το παράξενο πλάτανο και έναν από τους μεγαλύτερους της περιοχής. Πρέπει να πούμε ότι σε κάποια σημεία της διαδρομής υπάρχουν διασταυρώσεις με άσφαλτο που μπορούν  να μπερδέψουν  για λίγο τον πεζοπόρο. (εμείς είχαμε ένα σχετικό θεματάκι  αλλά δεν δυσκολευτήκαμε να το λύσουμε..  ) .  Το μονοπάτι κατηφορίζει επίσης δίπλα σε σπίτια. Περίπου στα 380 μέτρα υψόμετρο ξεκινούν να πυκνώνουν αγριοκαστανιές λίγο πριν το εξωκλήσι του Αγίου Ευσταθίου. Μετά από μία ή δύο διασταυρώσεις συναντάμε την πλατεία της Αγίας Κυριακής και την εκκλησία. Το σημείο αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα μίνι σταθμό για  χαλάρωση κάτω από τον πλάτανο.

Το καλντερίμι συνεχίζει κανονικά  και περνάμε κανα δυό διασταυρώσεις ακόμα , μέχρι που φτάνουμε στην θέση Αγνάντι! Εκεί διατηρείται και ένα ξύλινο κιόσκι με φανταστική θέα και σίγουρα ένα σταθμό για παρατήρηση, φωτογραφίες ,  ίσως και για περισυλλογή.  Εκτός από το κιόσκι υπάρχει απέναντι και αριστερά από το μονοπάτι και μια πέτρινη θέση για αγνάντεμα πιο βόρεια της περιοχής, όπου στο βάθος διακρίνονται οι παραλίες της Νταμούχαρης και του Άγιου Ιωάννη.  Η θέα πραγματικά είναι εκπληκτική, απότομα βραχώδη σχήματα φαίνονται περιμετρικά του πλάνου , άλλες φορές βουτηγμένα στο πράσινο που ενώνονται με το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας..

Πιο κάτω λοιπον από το Αγνάντι ξεκινά και το πιο απότομο σημείο της πορείας , αυτό που οι ντόπιοι αποκαλούν «Καγκιόλια». Είναι ίσως ο ωραιότερος  τρόπος αποζημίωσης μια πεζοπορίας , καθώς είναι αρκετά απότομο που σε θέτει σε ετοιμότητα ανεβάζοντας λίγο την  αδρεναλίνη πιο πάνω. Είναι ανάμεσα σε  βλάστηση , καλοδιατηρημένη  πέτρα του μονοπατιού , απότομα γκρέμια από δεξιά με φόντο την θάλασσα σε πράσινες και γαλάζιες αποχρώσεις.

Δυστυχώς δεν είχαμε περισσότερο χρόνο για να κλιμακώσουμε τις πεζοπορίες της περιοχής και ίσως σε συνδυασμό με μια διανυκτέρευση έξω. Το τοπίο προκαλεί τις αισθήσεις, πραγματική μυσταγωγία και μαζί με την  όμορφη παρέα σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα . Φεύγεις τελικά από κει διαφορετικός άνθρωπος . . . ανυπομονώ να σχεδιάσουμε  την επόμενη πεζοπορία.

Hikers Χ.Μ και Β.Π

Click here to view the embedded video.

Χρήσιμα links :

Pelion Paths

Τσαγκαράδα – Νταμούχαρη

Δημοσίευση από Χρήστος Ματθαιόπουλος

dedicated …

Αν και δεν είναι δόκιμο να χρησιμοποιούμε γλώσσα καφενείου  στην συγγραφή ενός άρθρου, ζητάμε συγνώμη από τον αναγνώστη αλλά αυτήν την φορά θα γίνει η εξαίρεση γιατί πολλά πράγματα έχουν παρερμηνευτεί σε εκνευριστικό βαθμό  γύρω από το θέμα. Ποια είναι λοιπόν η γνώμη μας στο ζήτημα αυτό ; Πολύ απλά … ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΤΣΑΡΕΣ!

Τα Fat Skis σχεδιάστηκαν για έναν και μοναδικό λόγο , για να μπορεί ο χιονοδρόμος να κάνει σκι στα βαθειά χιόνια. Είναι γνωστό από την στοιχειώδη φυσική ότι τα πέδιλα με μεγαλύτερες διαστάσεις (βάση-ύψος)  έχουν την τάση να επιπλέουν κοντά στην επιφάνεια ενός τέτοιου terrain δημιουργώντας έτσι ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ αντιστάσεις ολίσθησης. Αυτό είναι όλο . . . απίστευτο δεν είναι πως η μόδα και το μάρκετινγκ δημιουργεί τις υπόλοιπες εντυπώσεις;

Ο σχεδιασμός των Fat , Mid-Fat  , μαζί με τον σχεδιασμό των παραβολικών σκι (Carving Skis ) και των  μοντέλων με μαλακό ή σκληρό πυρήνα κατασκευής ,  απλώς αύξησε την γκάμα επιλογής του χιονοδρόμου σε διαφορετικά στυλ και στόχους κατάβασης , αυτή ήταν και ουσιαστικά η πραγματική  εξέλιξη την τελευταία 20ετία στον χώρο ή η επανάσταση αν θέλετε: η δυνατότητα διαφορετικών επιλογών. Το off-piste skiing υπήρχε και πριν τα Fats , όπως και το Freeride, αλλά αυτό τώρα δεν είναι το θέμα μας.

Το πρόβλημα της σωστής επιλογής

Τι γίνεται όμως με όλη αυτήν την ποικιλία που υπάρχει στην αγορά; Πως θα μπορούσε ένας χιονοδρόμος να ξεσκαρτάρει το δικό του μοντέλο, από όλο αυτό το μπέρδεμα με τα δεκάδες διαφορετικά μοντέλα που κυκλοφορούν; και ακόμα χειρότερα από τις φρούδες υποσχέσεις ;  Έχουμε τις διαστάσεις τους,  ύψος, μέση (waist), ακτίνα στροφής (radius), μέγεθος του tip , των ουρών και σαν να μην έφταναν μόνο αυτά έχουμε και τις κατηγορίες, αγωνιστικό σκι, τουριστικό , freestyle ski , Freeride ski , powder ski , big mountain ski κ.ο.κ Μπέρδεμα ε;

Όχι και τόσο , τα πράγματα είναι πολύ  απλά και η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα ακόμα πιο απλή:  Κατηγοριοποίηση των μοντέλων βάση των παρακάτω παραγόντων:

α) Διάσταση της μέσης του πέδιλου, Waist Size
β) Ακτίνα στροφής του πέδιλου , Sidecut Radius

..όλοι οι υπόλοιποι κατασκευαστικοί παράγοντες ακολουθούν με αναλογικό τρόπο τα παραπάνω δύο στοιχεία, αρα στην παρούσα φάση ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ.

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά τον παρακάτω οδηγό:

1. Πέδιλο πίστας/ παραβολικό σκι  ή Carving Skis
μέχρι 74mm μέση (waist),  μέχρι 16m sidecut radius.
90% on piste  -  10% off piste

2. Για όλα τα πεδία ή All-Terrain με μεγαλύτερο προσανατολισμό εντός πίστας
75 έως  85mm μέση (waist) , 16-20m sidecut radius.
70% on piste – 30% off piste

3. Για όλα τα πεδία ή All-Terrain με μεγαλύτερο προσανατολισμό εκτός πίστας
85-94mm μέση (waist), 20-24m sidecut radius
50% on piste  – 50% off  piste

4. Big-mountain ski
95 -104mm μέση (waist), 24m 30m sidecut radius
10% on piste – 90% off piste

5. Πέδιλο για πολύ  βαθιές πούδρες , Powder Skis
105mm ή και μεγαλύτερη μέση (waist) , 24m ή και μεγαλύτερο sidecut radius.
100% off piste.

Όπως μπορούμε να δούμε στον παραπάνω οδηγό , δίνεται μια προτεραιότητα στο φάρδος/μέση του πέδιλου (waist). Γιατί  αυτό ; Γιατί πολύ απλά το φάρδος της μέσης  στα πέδιλα είναι ένδειξη , σχεδιαστικά, του είδος χιονοδρομίας για το οποίο προορίζονται και εξυπηρετεί ταυτόχρονα τους παρακάτω παράγοντες:

•    Την ταχύτητα μετάβασης του χιονοδρόμου από στροφή σε στροφή (edge to edge performance ή transition )
•    Την στρεπτική ακαμψία του πέδιλου (Torsional Stiffness)  και
•    Την δυνατότητα επίπλευσης (Flotation) στα βαθύτερα χιόνια.

Oι παραπάνω 3ς παράγοντες, κατασκευαστικά , μεταβάλονται σε αναλογία βάση του φάρδους του πέδιλου , βάση δηλαδή του παράγοντα WAIST.   Τα υπόλοιπα στοιχεία επιλογής, όπως το ύψος του μοντέλου και την σκληρότητα , είναι στοιχεία που  μπορούν να συζητηθούν ΑΦΟΥ πρώτα κατασταλάξει ο χιονοδρόμος για το terrain στο οποίο θέλει να κάνει σκι!

Ας δούμε τώρα τον κάθε παράγοντα ξεχωριστά:

Edge to Edge performance – είναι η ταχύτητα μεταφοράς του χιονοδρόμου από το ένα γώνιασμα στο άλλο, όσο πιο μικρό φάρδος (waist) έχει το πέδιλο τόσο πιο γρήγορη γίνεται η μεταφορά. Επίσης όσο πιο μικρό είναι το φάρδος τόσο πιο κοντά είναι η μπότα στην γωνιά του σκι , άρα τόσο πιο σταθερό πάτημα/γώνιασμα πετυχαίνει ο χιονοδρόμος στα σκληρότερα χιόνια. Φυσικά ισχύει και το αντίστροφο στο παραπάνω.

Torsional Stiffness – ο όρος αυτός περιγράφει την δυνατότητα περιστροφής του πέδιλου γύρω από τον διαμήκη άξονα του, όταν αυτό δέχεται τις πιέσεις του χιονοδρόμου πάνω στην στροφή(βλέπε εικόνα αριστερά) . Όσο πιο μικρό φάρδος έχει το πέδιλο , τόσο μεγαλύτερη είναι και η στρεπτική του ακαμψία και το αντίστροφο, όσο το πέδιλο φαρδαίνει τόσο μικραίνει η στρεπτική του ακαμψία. Τώρα το πότε έχουμε  πλεονέκτημα και πότε όχι σε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις , πάλι εξαρτάται από το είδος χιονοδρομίας που επιλέγουμε. Για ένα προχωρημένο χιονοδρόμο για παράδειγμα θα ήταν πρόβλημα να επιλέξει ένα Fat μοντέλο με 100 waist ΑΝ θέλει να έχει ΚΑΙ σταθερότερο  γώνιασμα σε μια σκληρή πίστα.

Flotation – ένας εύκολος όρος που μας περιγράφει ότι όσο πιο φαρδύ είναι το πέδιλο τόσο πιο πολύ βγαίνει στην επιφάνεια ενός terrain με φρέσκο και βαθύ χιόνι ή αλλιώς , τόσο καλύτερα επιπλαίει στην ..πούδρα. Εδώ βρίσκεται και ο λόγος που σχεδιάστηκαν τα Fat skis, τόοοοσο απλό, όσο ο χιονοδρόμος κάνει σκι στην επιφάνεια του terrain τόσες λιγότερες οι αντιστάσεις.

Μερικές ακόμα χρήσιμες διευκρινήσεις για την κατανόηση του παραπάνω οδηγού:

Sidecut radius

Αν προεκτείνουμε το  τόξο που σχηματίζει το πλάγιο κόψιμο του πέδιλου σε ένα πλήρη κύκλο, τότε το sidecut radius θα είναι η ακτίνα του κύκλου αυτού.Αριστερά στην εικόνα  η ακτίνα αυτή διαγράφεται  με κόκκινο χρώμα. Το sidecut radius δεν έχει καμία σχέση με το πόσο το σκι μπορεί πραγματικά να διαγράψει μια χαραγμένη ακτίνα στροφής (Turn Radius), είναι απλώς ενδειτικό της χρήσης για την οποία προορίζεται το πέδιλο. Για παράδειγμα μπορεί ένα μοντέλο να έχει sidecut radius 15 μέτρα, αλλα κάλλιστα να μπορεί να διαγράψει carve στροφή στα 12 μέτρα κάτι που εξαρτάται από την κατασκευή. To turn radius, προφανώς, είναι πάντα μικρότερο από το sidecut radius, αλλά δεν μπορεί ωστόσο να αποκλείνει πολύ.

Big – Mountain

Με τον όρο αυτό εννοούμε  την χιονοδρόμια σε πλαγίες εκτός πίστας , διαφόρων κλήσεων και με ποικιλομορφία τόσο στην μορφολογία του πεδίου όσο και στην ποιότητα του χιονιού. Διακρίνονται πάρα πολλοί συνδυασμοί των επιμέρους συνθηκών. (κλίμα, πλαγιά, χιόνι, κα. πολλά . . . )

Συμπέρασμα:
Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω , υπάρχουν και άλλοι παράγοντες επιλογής οι οποίοι όμως αφορούν την ήδη επιλεγμένη κατηγορία βάση του παραπάνω οδηγού!! Ο «μπούσουλας» αυτός λοιπόν εξυπηρετεί σε βάθος και ουσία , την αναζήτηση του κατάλληλου μοντέλου από τον χιονοδρόμο. Θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι , ποτέ ένα συγκεκριμένο μοντέλο δεν μπορεί να μας τα δώσει ΟΛΑ , για παράδειγμα είναι φύση αδύνατον να κάνουμε χιονοδρομία  με ένα ζευγάρι powder skis σε σκληρά χιόνια ή σε πατημένες πίστες, ακόμη και με την μικρότερη ικανοποίηση από όσο θα μας έδινε ένα All- Terrain μοντέλο . Οι υποσχέσεις ορισμένων πωλητών για μοντέλα που τα έχουν ΟΛΑ σε ΕΝΑ  είναι ψεύτικες και σε μερικές περιπτώσεις επικίνδυνες. Τέλος υπάρχει και ένα ξεχωριστό θέμα συζήτησης , πιο ειδικό , για τα Freeskiing μοντέλα , κάτι για το οποίο θα αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο…σύντομα.

Περισσότερη συζήτηση για το θέμα μπορεί να γίνει , εδώ!

Δημοσίευση από Χρήστος Ματθαιόπουλος
Καθηγήτης Φυσικής Αγωγής – Εκπαιδευτής Χιονοδρομίας
xristos.mat@gmail.com

Το Sankt Anton am Arlberg όπως είναι η πλήρης ονομασία του είναι ένα χωριό στο Τυρόλο της δυτικής Αυστρίας, στα 1.300 μέτρα υψόμετρο με πληθυσμό γύρο στους 2800 κατοίκους. Είναι ένα παγκοσμίως γνωστό θέρετρο που φιλοξένησε και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2001, Στην περιοχή αυτή το ski έχει μακρά ιστορία που ξεκινά πολύ πριν ακόμα από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί ιδρύθηκε η πρώτη σχολή ski στην Αυστρία και εκεί θεμελιώθηκε και η περίφημη τεχνική ‘Arlberg Ski Technique’ όπου εκατομμύρια skier πάσχιζαν να μάθουν να στρίβουν με γόνατα και αστραγάλους κλειδωμένα μαζί. Πολλοί δάσκαλοι του ski από το χωριό αυτό έφυγαν μετανάστες στη Βόρεια Αμερική στη δεκαετία του 1930 συμβάλλοντας έτσι στην ευρύτερη διάδοση του ski σε όλο τον κόσμο.

Η επιλογή του συγκεκριμένου θέρετρου από εμάς έγινε βάσει αρκετών παραμέτρων αλλά με βασικό γνώμονα την δυνατότητα κίνησης σε εκτεταμένο εκτός πίστας πεδίο χωρίς χρήση κάποιου μηχανοκίνητου μέσου ή ελικοπτέρου, αλλά με την χρήση των αναβατήρων του κέντρου. Το St Anton συνδυάζει ένα από τα πιο εκτεταμένα και ακραία lift served πεδία για σκι εκτός πίστας στις Άλπεις αλλά επίσης και τις πιο ξέφρενες après-ski καταστάσεις που μπορεί κανείς να φανταστεί. Το St Anton στο Arlberg είναι το κεντρικό χωριό μιας τεράστιας χιονοδρομικής έκτασης, του Arlberg, που περιλαμβάνει τα χιονοδρομικά θέρετρα του Stuben, του Zurs, του Lech, του St Christoph και του Sonnenkopf. Πολύ λένε ότι το St Anton είναι ίσως μία από τις καλύτερες freeriding τοποθεσίες στον κόσμο. Λένε ακόμα ότι είναι ένα θέρετρο με προσανατολισμό που να ικανοποιεί περισσότερο τους skier από ότι τους snowboardes λόγο των απότομων πιστών και των απόκρημνων εκτός πίστας περιοχών του. Δεν ξέρω αν συμφωνώ με αυτό, το τελικό συμπέρασμα όμως είναι ότι το μέρος αποτελεί έναν παγκόσμιο πόλο έλξης για όλους όσους μπορούν α χαρακτηριστούν ως ‘’adrenaline junkies’’.

Προσγείωση  λοιπόν στο χιονισμένο Μόναχο, τα πολύχρωμα μπαγκάζια στο νοικιασμένο van και δρόμο για το Arlberg. Μετά από 3,30 ωρες στον αυτοκινητόδρομο και μια ολιγόωρη στάση στο Innsbruck για ένα σουβλάκι στο χέρι, φτάνουμε τελικά στον προορισμό μας. Το σπίτι μας, παραδοσιακό τυρολέζικο ξύλινο σπιτάκι στο γραφικό χωριό Pettneu 3 χλμ έξω από το St Anton. (κλικ -εικόνα αριστερά) Εκεί στήθηκε η κατασκήνωση βάσης. Από εκεί και για τις επόμενες 7 ημέρες η οκταμελής ομάδα θα κατάστρωνε τα σχέδια δράσης της.

Ημέρα 2η

Το ξυπνητήρι  χτύπησε στις 7:00 και όλοι στο πόδι για την πρώτη εξόρμηση στα μεγαλειώδη ψηλά βουνά που από το προηγούμενο βράδυ μόλις διακρίναμε το περίγραμμα τους κοιτάζοντας τα με δέος από το παράθυρο. Ο ουρανός καταγάλανος, η θερμοκρασία στους -14, χοντρό κρύο, συνέπεια ενός ψυχρού μετώπου που έπληξε την περιοχή από τα βορειοανατολικά. Όλη η ομάδα στο Ski bus (κλικ-εικόνα αριστερά) και σε 10 λεπτά έξω από τον αναβατήρα Naιsserein Bahn και από εκεί στο Gampen και ύστερα στο Kappal και έπειτα στο Galzig, στο St. Christof και στο Alpe Rauz. Μια περιπλάνηση σε όλα αυτά τα σημεία του βουνού όπου αγνοώντας τότε τις ονομασίες και μη έχοντας έναν τελικό προορισμό, γράφαμε αμέτρητα χιλιόμετρα ski σε πολύ καλά πατημένες κόκκινες και μαύρες πίστες ρουφώντας άπυρες εικόνες αλπικού τοπίου. Οι εικόνες του πρώτου εκείνου πρωινού συγκλονιστικές, τα πελώρια βουνά τριγύρω μας, πράγματα που δεν θωράνε και δεν καταγράφονται εύκολα πουθενά. Ένας απέραντος ορίζοντας γεμάτος κορφές. Η αίσθηση αυτή δέους και θαυμασμού διακόπτονταν κάθε φορά που σταματούσαμε για να τραβήξουμε μια φωτογραφία.

Γινόταν πια ξεκάθαρο ότι βρισκόμασταν σε ένα τεράστιο χωνί που σχηματιζόταν από τρεις τεράστιες πλαγιές οι oποιες αποτελούσαν τον κυρίως όγκο του χιονοδρομικού πεδίου στο St Anton. Στο βάθος του χωνιού η ψηλότερη κορφή, η θρυλική Valluga (κλικ-εικόνα αριστερά) ένας από τους λόγους που επιλέξαμε να ταξιδέψουμε έως εκεί. Με υψόμετρο 2811m και με τις αμέτρητες ιστορίες των freeriders που είχαν κατορθώσει να κατέβουν την βορειοδυτική της πλευρά έως το Zurs αποτελούσε και για να είμαι ακριβής εξακολουθεί να αποτελεί το κρυφό μας όνειρο. Εκείνη την ημέρα περιπλανηθήκαμε αρκετά σε όλο το ανάπτυγμα του βουνού προσπαθώντας να εντοπίσουμε σημεία για να βουτήξουμε εκτός πίστας. Ήταν εμφανές από όπου και να στεκόσουν ότι όλες οι γύρω πλαγιές είχαν γίνει σουρωτήρι μετά την τελευταία χιονόπτωση από τα αλλεπάλληλα περάσματα των freeriders. Γενικά μπορούσες να μπεις σε πάρα πολλές διαφορετικές διαδρομές αρκεί να ακολουθούσες τα ίχνη. Ψαρωμένοι αρχικά και αγνοώντας την περιοχή και το χώρο αποφεύγαμε να πλησιάσουμε σε αρκετά σημεία. Δειλά δειλά και με τα ίχνη να μας οδηγούν επιχειρήσαμε κάποιες καταβάσεις διαπιστώνοντας με έκπληξη ότι παρά τα αλλεπάλληλα περάσματα το χιόνι εξακολουθούσε να είναι πολύ ελαφρύ, μαλακό με μηδενική σχεδόν υγρασία και το κυριότερο πολύ βαθύ. Τα πρώτα χαμόγελα φώτισαν τα πρόσωπα μας.

Ημέρα 3η

Νωρίς νωρίς το πρωί στην κατασκήνωση βάσης σκυμμένοι όλοι πάνω στο χάρτη καταστρώνουμε τα σχέδια για την επόμενη εξόρμηση. Με κοινή απόφαση καταλήγουμε ότι είναι η μέρα να επισκεφτούμε το Lech. Η περιοχή μαζί με τα γειτονικά Zurs και Zug θεωρείτε ένα από τα πιο ακριβά θέρετρα στην Αυστρία, με πολυτελή ξενοδοχεία και ακριβά εστιατόρια, ο αληθινός πλούτος όμως βρίσκεται στις δυο πλαγιές που αναπτύσσονται κατά μήκος της κοιλάδας. Η περιπλάνηση ξεκίνησε στο ίδιο μοτίβο όπως την προηγούμενη μέρα στο St Anton. Σε μια ηλιόλουστη αλλά παγωμένη μέρα με θερμοκρασία από -10 έως -12 αλλά ευτυχώς με μηδενικό άνεμο ξεκινήσαμε κάνοντας ski κυρίως σε μπλε πεδία αλλά και σε αρκετά κόκκινα έχοντας πάντα τις κεραίες ανοιχτές για βουτιά σε εκτός πίστας διαδρομές. Η στιγμή αυτή δεν άργησε. Εντοπίσαμε αρκετά σημεία όπου με λίγη ή καθόλου πεζοπορία τραβερσαροντας για 20-30 μέτρα σε ήδη χαραγμένα χιονομονοπάτια (Εικόνες αριστερά) ριχνόμασταν με ενθουσιασμό στην βαθιά ‘’παρθένα’’ πούδρα. Η χαρά για αυτήν την ‘’μεγάλη’’ μας επιτυχία εκδηλωνόταν από τον κάθε ένα με το πιο περίεργο επιφώνημα στο τέλος της κάθε κατάβασης. Σε αυτό το σημείο παρατηρήσαμε ένα φαινόμενο στην συμπεριφορά κάθε freerider χιονοδρόμου που δύσκολα συναντάς στη χώρα μας. Προκειμένου σε μια πλαγιά να κατέβουν όσο το δυνατόν περισσότεροι freeriders από ‘’παρθένες’’ διαδρομές, οι καταβάσεις γίνονταν από όλους η μια δίπλα στην άλλη με μικρές στροφές ακτίνας το πολύ τριών ή τεσσαρων μέτρων. Τα πλεονεκτήματα με αυτόν τον τρόπο είναι ότι και έπαιρνες πρώτος την απόλαυση μιας κατάβασης σε αχάραχτο χιόνι και ότι έμενε αρκετός χώρος στους υπόλοιπους αλλά και σε εσένα για την ίδια απόλαυση .

Ο εγκλιματισμός  είχε τελειώσει και αρχίσαμε σιγά σιγά να ξεψαρώνουμε, προς τα μέσα της ημέρας νιώθαμε κυρίαρχοι του βουνού. Κατά την διάρκεια μια ανάβασης με το lift Steinmhder εντόπισα αριστερά προς  την περιοχή Zuger Tobel μια ομάδα από freeriders να κατευθύνεται προς μια περιοχή εκτός των σηματοδοτημένων ορίων. Η περιοχή έμοιαζε σαν μια λαχταριστή λευκή τούρτα στολισμένη με διάσπαρτα κερασάκια-δεντράκια η οποία βάσει χάρτη, κατέληγε στην είσοδο ενός μονοπατιού στο βάθος μιας μικρής χαράδρας. Το μονοπάτι με την σειρά του οδηγούσε στο χωριό Zug. Σύντομη σύσκεψη και απόφαση για την πρώτη μας εκτός ορίων εξόρμηση με τα μέλη της ομάδας έτοιμα να ξεπεράσουν για πρώτη φορά τα φυσικά, και συναισθηματικά τους όρια. Ακλουθώντας τα ίχνη των προηγούμενων τραβερσάραμε μια απόσταση πάνω από 400 μέτρα, κάτι εξουθενωτικό για τους snowboarders, κατηφορίσαμε αρχικά μια ήπια κλήση και περπατήσαμε άλλα περίπου 100 μέτρα (Εικόνα αριστερά) στην κορυφογραμμή μέχρι να συναντήσουμε το σημείο πτώσης όπου θα ξεκινούσε η κατάβαση στην τούρτα του Zuger Tobel. Το επιπλέων περπάτημα κούρασε περισσότερο τους snowborders της ομάδας με αποτέλεσμα αυτοί να ξεκινήσουν την κατάβαση νωρίτερα από το σημείο που είχαμε αρχικά συμφωνήσει. Για να μη διασπαστεί η ομάδα ακολουθήσαμε και εμείς με τα ski από λίγο πιο ψηλά χάνοντας δυστυχώς τα δυο τρίτα της τουρτοπλαγιας.

Μια σχετική γκρίνια προέκυψε από την απόφαση τους να διασπαστούν, που ευτυχώς διήρκησε πολύ λίγο αφού η απόλαυση της κατάβασης που είχε προηγηθεί στη βαθιά τούρτα ήταν μια γενναιόδωρη ανταμοιβή ώστε να αγνοήσουμε εκνευρισμούς και παρεξηγήσεις. Άλλωστε η επιτυχία σε μια τέτοια εξόρμηση έγκειται στο δέσιμο της ομάδας. Κατά την γνώμη μου η επιτυχία δεν έχει να κάνει μόνο στο αν όλοι απολαύσουν την κατάβαση στο μέγιστο άλλα και στο ότι θα επιστρέψουν όλοι πίσω ασφαλείς και φίλοι. Η συνέχεια από το μονοπάτι έως τον ‘’πολιτισμό’’ το χωριό Zug ήταν ένα απερίγραπτο backcountry σε ήπια κλήση μέσα από μια χαράδρα. Η διαδρομή εναλλασσόταν   από την μια πλευρά της κοιλότητας στην άλλη σαν σε ένα φυσικό half pipe άλλοτε ακολουθώντας την όχθη του μικρού ποταμού και άλλοτε κόβοντας τον κάθετα περνώντας από ξύλινα γεφυράκια από κορμούς δέντρων ακόμα και πάνω από χιόνια που το είχαν καλύψει εντελώς (Εικόνα αριστερά). Λίγο πριν την άφιξη μας στο χωριό η μοίρα επιφύλαξε λίγο σπρώξιμο με τα μπατον για τους skier αλλά περισσότερο περπάτημα για τους snowboarders της ομάδας οι οποίοι αγανακτούσαν πάντα με χιούμορ βλέποντας την απόσταση που έπρεπε τώρα να καλύψουν με τα πόδια. Χωρίς παρεξήγηση από τα συμπαθή δίποδα τους snowboardαδες πιστεύω ότι το σανίδι σου αλλάζει τα φώτα αν αποφασίσεις να κινηθείς με αυτό σε backcountry εξορμήσεις όπου στην κατάβαση εναλλάσσονται μεικτά πεδία ή όταν μεσολαβούν πυκνές συστάδες δέντρων και κλειστά σημεία. Όχι πάντα, γιατί η επόμενη μέρα επιφύλασσε ένα ακόμα party σε τρία από τα μέλη της ομάδας ένας εκ οποίων snowboarder.

Ημέρα 4η

Το Rendl βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το St Anton στις πλαγιές της ίδιας κοιλάδας με βορειοδυτικό προσανατολισμό. Από μέρες συζητούσαμε για την συγκεκριμένη περιοχή  έχοντας ακούσει από πολλούς πολύ θετικά σχόλια για τις πίστες του κυρίως αλλά και για το εντυπωσιακό του snowpark. Εκείνο το πρωί ανεβαίνοντας με την ολοκαίνουργια γόνδολα   Rendlbahn παρατηρούσαμε τα σύννεφα που μαζεύονταν από βορειανατολικά ότι ο καιρός θα κλείσει, η θερμοκρασία είχε ανέβει στους – 4 και από ότι ακουγόταν ετοιμαζόταν να πέσει καλό χιόνι. Από νωρίς εκείνη την μέρα η ομάδα κόπηκε στα δύο ή στα τρία χωρίς να έχουμε κατά νου να πραγματοποιήσουμε κάποια εξόρμηση. Οι περισσότεροι χάζεψαν στο snowpark και ο Αντώνης δοκίμασε και μερικά άλματα. Εγώ και Νίκος χωθήκαμε αμέσως στα δέντρα ψάχνοντας σημεία με τι άλλο βαθύ χιόνι, άλλωστε για αυτό είχαμε έρθει. Αμέσως βρήκαμε αυτό που ψάχναμε και με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι ήμασταν από τους πρώτους που περνούσαν από την περιοχή. Η καταβάσεις μας ξεκινούσαν από τον τερματισμό του 6 θέσιου Gamperbahn συνέχιζαν με μικρή τραβέρσα στο ski route 5, έκοβαν δεξιά μέσα στο δάσος και κατέληγαν στο τελείωμα της πίστας R1 Talabfahrt κοντά στην πόλη. Κάναμε 5 ή 6 φορές πάνω κάτω το σημείο το οποίο είχε υψομετρική περίπου 1000 μέτρα. Μπαίναμε στο ski route 5 με μεγάλες γιγαντιαίες στροφές (εικ.πάνω αριστερά) και αφού σερφάραμε δέκα και πάνω στροφές σχεδόν μόνοι μας σε αυτήν την τεράστια ανοιχτή κόκκινη πλαγιά με χιόνι που έφτανε ως τα γόνατα χωνόμασταν στο δάσος (εικ.αριστερά) όπου ανακαλύπτοντας ανοιχτά ξέφωτα με αραιές συστάδες δέντρων δίναμε τα ρέστα μας. Στο τέλος κάθε κατάβασης προκειμένου να συναντήσουμε την πίστα Talabfahrt παγιδευόμασταν πάντα στο πυκνό όπου εκεί γινόταν άλλο party με τον Νίκο να πέφτει με την σανίδα του σε τρύπες να χώνεται κάτω από δέντρα να τρυπιέται από κλαδιά και να σκαρφαλώνει μπουσουλώντας για να κερδίσει ύψος ώστε να πάρει την τραβέρσα στο σωστό σημείο . Εγώ γελούσα και τον πείραζα και αυτός αφού τα κατάφερνε έλεγε πάμε πάλι.

Προς το απόγευμα στις τελευταίες καταβάσεις πριν κάνουμε διάλλειμα, δυο τρία group από freeriders συνοδευόμενοι από επαγγελματίες οδηγούς έκαναν την ίδια διαδρομή μαζί μας αλλά δεν τους ακλουθούσαμε, πρώτον γιατί μπερδεύονταν στις γραμμές μας και δεύτερον γιατί απολαμβάναμε να κάνουμε μόνοι μας. Το ότι ήμασταν στην ίδια περιοχή με αυτούς τόνωνε την αυτοπεποίθηση μας και μας έσπρωχνε βαθύτερα σε νέες αναζητήσεις παρθένων περιοχών. Όπως αποδείχτηκε ίσως θα έπρεπε να τους είχαμε ακολουθήσει. Πριν την τελευταία κατάβαση είχαμε αποφασίσει να κάνουμε ένα σύντομο διάλειμμα και να ειδοποιήσουμε και τους άλλους για την ανακάλυψη μας. Ο μόνος που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα ήταν ο Τάσος, πολύ καλός skier με μικρή όμως εμπειρία σε βαθιά χιόνια αλλά με μεγάλη ψυχή πείσμα και διάθεση για αδρεναλίνη. Κάναμε οι τρεις μας μια δυο καταβάσεις για να γνωρίσει και ο Τάσος την περιοχή ακολουθώντας τα ίχνη μας και στο τέλος της ημέρας αποφασίσαμε να κάνουμε την υπέρβαση. Την συγκεκριμένη διαδρομή που σκοπεύαμε να ακολουθήσουμε την είχαμε εντοπίσει ανεβαίνοντας εκείνη τη μέρα αρκετές φορές με την γόνδολα. Είχαμε σχεδιάσει από ψηλά την διαδρομή αλλά δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε μονο ενα σημείο που κατέληγε σε ένα αδιέξοδο το οποίο οδηγούσε σε κάτι dropάκια 10-20  μέτρων που τα διαδεχόταν ένα αδιαπέραστο σημείο με στοιβαγμένους βράχους και πεσμένα δέντρα. Ξεκινώντας αρχικά πάνω στις ίδιες γραμμές αφήσαμε πίσω μας το ski route 5 τραβερσάροντας ακόμα πιο δεξιά με στόχο να φθάσουμε κοντά στα ειδικά μεταλλικά κιγκλιδώματα που έχουν τοποθετηθεί για την συγκράτηση χιονοστιβάδων. Από εκεί και κάτω απλωνόταν αρχικά ένα μεγάλο ανοιχτό πεδίο στη συνέχεια ακλουθούσε μια ανοιχτή διαδρομή στα δέντρα με στόχο να καταλήξουμε κάτω από τους πυλώνες της γόνδολας όπου διατηρώντας παράλληλη πορεία για λίγο  να καταλήξουμε στο πυκνό, κόβοντας αμέσως αριστερά πολύ πριν τα drops θα βγαίναμε πάλι στην πίστα Talabfahrt. Έτσι και έγινε μέχρι ένα σημείο.

Το χιόνι σε αυτήν την περιοχή ήταν πάνω από μέτρο βαθύ (εικ.αριστερα). Παρασυρμένοι από την καινούργια μας απίστευτη ανακάλυψη ακλουθούσαμε την δίψα μας για πιο πολύ από αυτό το λευκό ‘’ναρκωτικό’’ όλο και πιο κάτω βγαίνοντας εντελώς έξω από την σωστή πορεία. Η στιγμή που καταλάβαμε ότι βρισκόμασταν στο σημείο που δεν θέλαμε αρχικά να βρεθούμε ήταν η στιγμή που έπρεπε να επιλέξουμε, δεξιά ή αριστερά. Η ώρα πλησίαζε 5 και δεν είχαμε αρκετό χρόνο μπροστά μας. Αν προχωρούσαμε δεξιά θα προσεγγίζαμε σχετικά σύντομα το σημείο διαφυγής αλλά θα κάναμε μεγάλη τραβέρσα μέσα από πυκνό κάτι δύσκολο για τον Νικό με την σανίδα που θα ήταν αναγκασμένος να βγάλει όλη τη διαδρομή με τις φτέρνες. Επίσης υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να πέσουμε πάνω στο αδιαπέραστο με τα βράχια και τους πεσμένους κορμούς και τότε καληνύχτα. Επιλέγοντας να πάμε από αριστερά θα απομακρυνόμασταν από σημείο εξόδου αλλά υποθέσαμε ότι τα ίχνη που βρήκαμε στο χιόνι ήταν της ομάδας με τον οδηγό που συναντήσαμε στην περιοχή νωρίτερα και ότι θα μας οδηγούσαν στην έξοδο. Ξεκινήσαμε τραβερσαροντας αριστερά σε μια πορεία ανάμεσα από μερικά κομμένα δέντρα, θάμνους σκαμπανεβάσματα του εδάφους και βαθιά κοιλώματα. Άλλοτε πάνω στα χνάρια των προηγούμενων και άλλοτε ανοίγοντας δικές μας διαδρομές μέσα σε πολύ βαθύ χιόνι. Στη διαδρομή δεν έλειπαν τα ευτράπελα με τον Τάσο να βουλιάζει κάτω από δέντρα και το Νίκο να χώνεται με το σανίδι σε τρύπες. Μετά από μισή ώρα πορεία γύρισα πίσω να δω τους υπόλοιπους, ήξερα ότι ακριβώς πίσω μου ήταν ο Τάσος και πιο πίσω εξουθενωμένος ο Νίκος. Περίμενα λίγο ώσπου φάνηκε ο Τάσος. Κάτσαμε να πάρουμε μια ανάσα περιμένοντας τον Νίκο. Αργούσε, του φωνάζαμε αλλά δεν απαντούσε, περιμέναμε αρκετά αλλά δεν ερχόταν ούτε απαντούσε. Εκείνη ακριβώς ήταν η στιγμή που άρχισα να χάνω το ηθικό μου, ήξερα πια ότι είχαμε μπλέξει.

Είχε πιάσει να σουρουπώνει και ο Τάσος και τα βαζε με τον εαυτό του γιατί είχε ξεχάσει το φακό του και υπολόγιζε πόση ώρα έχουμε μέχρι να νυχτώσει τελείως. Έβγαλα τα ski μου και αποφάσισα να πάω πίσω με τα πόδια για να βρω τον Νίκο αλλά πριν κάνω δέκα βήματα είχε φανεί από το απέναντι ύψωμα. ‘Άντε ρε Νικόλα’ του φώναξε ο Τάσος ‘τα χω φτύσει’ απάντησε εκείνος, ‘προχώρα τα θελε ο κώλος σου’ του απάντησε ο Τάσος. Πήραμε μερικές ανάσες και συνεχίσαμε στο ίδιο μοτίβο τραβερσάρωντας μια δεξιά μια αριστερά και κάνοντας μικρές καταβάσεις σε βαθύ χιόνι που όμως δεν μπορούσαμε να απολαύουμε λόγο της έντασης και του άγχους να βγούμε επιτέλους απ τον λαβύρινθο. Μετά από αρκετή ώρα ακριβώς πριν το τελευταίο φως ο Τάσος που προπορευόταν εκείνη την στιγμή γύρισε πίσω και μας φώναξε, ‘ελάτε δρόμος’, Έτρεξα γρήγορα προς το μέρος του, ήταν ο δρόμος που είχαμε δει νωρίς το πρωί πάνω από την γόνδολα. Είχαμε αναρωτηθεί από που άραγε να ερχόταν γιατί οδηγούσε απευθείας στην αφετηρία του Lift. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε και αμέσως ακολουθήσαμε με μεγάλη (Εικ.πάνω αριστερά) χαρά αυτόν το υπέροχο δρομάκι σκιάροντας προς την πόλη που τώρα άναβε τα φώτα της. Είχε αρχίσει ήδη χιονίζει και επικρατούσε μια ανακουφιστική ησυχία την οποία κάθε τόσο διέκοπτε η φωνή του Τάσου που έλεγε στο Νίκο … ‘προχώρα τα θελε ο κώλος σου’.

Ημέρα 5η

Η επόμενη  μέρα μας βρήκε ξύπνιους από  πολύ νωρίς. Από της 5:30 χαζεύαμε κολλημένοι στο τζάμι το πυκνό χιόνι να πέφτει με άπνοια και να θάβει στην κυριολεξία το χωριό μας. Την πρωινή γαλήνη τάραζαν κάθε τόσο εκρήξεις που γίνονταν για την πρόκληση ελεγχόμενων χιονοστιβάδων. Στην περιοχή χρησιμοποιούν ελικόπτερα που αφήνουν εκρηκτικά σε δυσπρόσιτα couloirs και σωλήνες Gazex σε εύκολα προσβάσιμες πλαγιές και πίστες. Ο σωλήνας Gazex είναι ένα δοχείο διαστολής που κατευθύνει θερμά αέρια κυρίως ένα μίγμα οξυγόνου και προπανίου στη σημείο κινδύνου. Το σημερινό μας πρόγραμμα θα καθορίζονταν κατά κύριο λόγο από τον καιρό. Ανεβαίνοντας τον Nasserein Bahn στο St Anton πληροφορηθήκαμε από τους ηλεκτρονικούς πίνακες ότι η χιονόπτωση θα συνεχιζόταν όλη την ημέρα και ότι τα μισά σχεδόν lift που οδηγούσαν στα μεγαλύτερα υψόμετρα δεν θα άνοιγαν λόγο του ότι υπήρχε πολύ υψηλός κίνδυνος πτώσης χιονοστιβάδας σε αρκετά σημεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην περιοχή έχουν συμβεί πάρα πολλά ατυχήματα με πολλούς νεκρούς. Πέρα από τους κλιματολογικούς και γεωμορφικούς λόγους  τη δομή του χιονιού κλπ. μια χιονοστιβάδα συχνά πυροδοτείται από ανθρώπινο παράγοντα. Το πλήθος των freeriders που συρρέουν στην περιοχή θεωρείται ίσως ο βασικότερος λόγος για όλα αυτά τα ατυχήματα. Στην διάρκεια των εφτά ημερών που μείναμε στο Arlberg, τρεις άνθρωποι καταπλακώθηκαν από χιονοστιβάδα και έχασαν τη ζωή τους…

Εν μέσω ραγδαίας χιονόπτωσης, με το μισό βουνό κλειστό  λόγο κινδύνου χιονοστιβάδας, με 1 μέτρο φρέσκο χιόνι και με την χθεσινή περιπέτεια νωπή ακόμα στην σκέψη μας αρχίσαμε να εξετάζουμε σοβαρά το ενδεχόμενο να προσλάβουμε έναν επαγγελματία οδηγό από τις εταιρίες που λειτουργούν στην περιοχή για ένα ημερήσιο ski tour την επομένη μέρα. Με αυτά τα δεδομένα αποφασίζουμε να κάνουμε ski στα ‘’χαμηλά’’. Στην είσοδο του Galzig bahn να σου και ο Κώστας, ο ένατος της παρέας που είχε έρθει από χθες βράδυ. Όλοι μαζί λοιπόν ξεκινάμε για μια κατάβαση στην πίστα 8 που βγάζει στο St Christof αλλά σύντομα παρεκκλίνουμε και ακλουθούμε ένα group από freeriders πού κόβει αριστερά σε ένα ανοιχτό πεδίο με φρέσκο βαθύ χιόνι μεν αλλά με πολλές γραμμές και ίχνη. Εγώ σε εκείνο το σημείο αποκόπηκα από τους άλλους, έψαξα να βρω ένα παρθένο σημείο και  εγκλωβίστηκα σε ένα αδιαπέραστο από βράχους και δέντρα σημείο. Σταματώντας για λίγη ξεκούραση και για να εντοπίσω κάποια διέξοδο, είδα ακριβώς κάτω από τα ski μου ξεκολλάει μια πλάκα, να μεγαλώνει να μεγαλώνει να επιταχύνει και να σταματά 50 μέτρα πιο κάτω στο τέλος της πλάγιας σχηματίζοντας μια τεράστια μάζα από χιόνια. Η κατάσταση ήταν όντος σοβαρή και ήταν ώρα να του δίνω από εκεί. Συνάντησα τους άλλους κατά τύχη λίγο πιο κάτω.

Δεν ξέραμε που βρισκόμασταν γιατί χιόνιζε δυνατά και η ορατότητα ήταν περιορισμένη. Ακλουθήσαμε μια δεύτερη ομάδα που την οδηγούσε ένας ski guide και βρήκαμε άκρη. Αποφασίσαμε να κινούμαστε σε γνωστά σημεία και έτσι ξεκινήσαμε για το skiroute 3 που ήταν κοντά στις κυριότερες πίστες. Κάναμε αρκετές καταβάσεις εκείνη την ημέρα σε αυτήν την μαγική διαδρομή. Το χιόνι ήταν τόσο βαθύ που εγώ προσωπικά δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζούσα αυτό που μέχρι εκείνη την στιγμή είχα δει μόνο στα ski movies (Εικ.αριστερά). Η κατάβαση ξεκινούσε κάτω από τους πυλώνες εναλλασσόταν μέσα σε δέντρα και ανοίγματα, περνούσε πάνω από επίπεδους βράχους και θάμνους που από το πολύ χιόνι σχημάτιζαν παταράκια, οδηγούσε ,σε ένα στενό λούκι και ή τελείωνες στην πίστα 1 Zammermoos ή ξανάμπαινες για λίγο σε άλλο ένα γλυκό σημείο με δέντρα. Ήταν τόση η απόλαυση που πήραμε από αυτό το playground εκείνη την ημέρα που παρόλο τον συνωστισμό που πρόεκυψε σε κάποια φάση δεν θέλαμε να το εγκαταλείψουμε. Ο Κώστας θα συνέχιζε την υπόλοιπη μέρα και την επόμενη να λέει ‘μάγκες πάμε στην 3 πάμε στην 3’. Με αυτά και με αυτά ήμασταν πλέον αποφασισμένοι να προσλάβουμε έναν ski guide και μετά από λίγο είχαμε  κιόλας εντοπίσει κάποιον που φόραγε την μπλε στολή με την στάμπα ‘Αrlberg Ski Schule’ ανεβαίνοντας με το Galzigbahn. Ο Αντώνης άρχισε τις ερωτήσεις, πότε, πόσο, τι και πως. Οι απαντήσεις που έδωσε δεν ήταν και τόσο ικανοποιητικές και συν της άλλης ζητούσε και ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Τέλος πάντων ο καθένας κοστολογεί την δουλεία του όπως νομίζει αλλά στο Arlberg υπήρχαν και άλλοι που έκαναν την ίδια δουλειά. Θα ζητούσαμε πληροφορίες και από άλλες εταιρίες που διοργανώνουν freeride ski tour μέχρι που συνέβη κάτι καταπληκτικό.

Ο Hubert και η Ingrid ζουν σε μια πόλη κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία αλλά εδώ και τριάντα χρόνια κάνουν ski στο Arlberg. Παρ ότι ζουν σε μια χώρα που τα χιονοδρομικά κέντρα είναι λόγου χάρη περισσότερα από τις πόλεις και τα χωριά της αυτοί δεν πηγαίνουν πουθενά αλλού εκτός από το St Anton. Μας πλησίασαν αμέσως έπειτα από την συζήτηση με τον οδηγό της Αrlberg Ski Schule’. ‘Παιδιά θέλετε να κάνετε deep powder ski και ψάχνετε κάποιον να σας δήξει τα κατατόπια;’ Ναι ναι απάντησε ο Αντώνης. ‘ok μπορείτε αν θέλετε να μας ακολουθήσετε, χωρίς χρήματα βέβαια’. Τους είχε κάνει έκπληξη το ποσό των χρημάτων που μας είχε ζητήσει οδηγός ώστε αποφάσισαν να μας ξεναγήσουν στον τόπο τους κάνοντας ski μαζί μας. Ανταπέδιδαν με κάποιο τρόπο την φιλοξενία που είχαν βρει στην Ελλάδα όταν την γύρισαν όλη με auto stop στα νεανικά τους χρόνια. Από εκεί και ύστερα γίναμε οι πιστοί τους ακόλουθοι. Κάναμε μαζί τους πέντε έξι καταβάσεις εκείνη τη μέρα κάθε φορά και από ένα καινούριο σημείο σε περιοχές που μέχρι τότε δεν είχαμε τολμήσει να πλησιάσουμε. Ο Hubert γνώριζε την περιοχή με κλειστά μάτια (Εικ.αριστερά). Μας πήγε και στην ίδια περιοχή  που είχαμε πάει τυχαία νωρίς το πρωί οδηγώντας μας όμως από ασφαλή σημεία πάντα με τον ίδιο να προπορεύεται και την Ingrid να ακολουθεί ασφαλίζοντας την ουρά της ομάδας. ‘Αντέχετε για άλλη μια’ μας έλεγαν στο τέλος κάθε κατάβασης. ‘Αντέχουμε αντέχουμε’ εμείς με ένα στόμα.

Έκαναν και οι δυο εκπληκτικό ski και κινούνταν ταχύτατα σε κάθε χιόνι σε όλες τις κλίσεις με τέλεια τεχνική. Φορούσαν και οι δύο racing Salomon skis τα οποία χαρακτήριζαν weapons και σνόμπαραν τα καινούρια fat skis που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι freeriders. Στα μέσα κάθε κατάβασης σταματούσαμε για να μαζευτούμε αλλά τη στιγμή που κατέφθανε και ο τελευταίος ο Hubert ξεκινούσε λέγοντας ‘αν μείνεις στην ουρά ποτέ δεν ξεκουράζεσαι’. (Εικ.αριστερά) Ήταν αδύνατον να προφέρουν τα ελληνικά ονόματα μας και έτσι μας είχαν βαφτίσει βάσει των χρωμάτων που φορούσαμε. The green, the red, the brown και εγώ ο wood racer γιατί παρατήρησαν ότι μου άρεσαν οι διαδρομές και τα μπλεξίματα ανάμεσα στα δέντρα. ‘You know mainalo?’ του έλεγα και του περιέγραφα κάθε τόσο τις διαδρομές στα δέντρα, το πέρασμα της φάκας την ανατολική την τουριστική και τα άλλα στο Μαίναλο. Συνεχίσαμε μαζί τους μέχρι το κλείσιμο χιονοδρομικού τρέχοντας να προλάβουμε στο παραπέντε το τελευταίο lift. Δεν το προλάβαμε και έτσι καταλήξαμε στο Crazy Cangaroo να πίνουμε μπύρες και σφηνάκια. Μπύρα στη μπύρα και σφηνάκι στο σφηνάκι αρχίσαμε τους χορούς και τα πανηγύρια καταλήγοντας να χορεύουμε zorbas dance με τις μπότες του ski και με τον Ηubert με την Ingrid κατενθουσιασμένους να χοροπηδάν μαζί μας. Συνεχίσαμε μαζί τους εκείνη την ξέφρενη après-ski βραδιά σε άλλα δυο τρία μπαρ πίνοντας weissen beers, χορεύοντας και τραγουδώντας.  Το ski έλεγε ο Hubert πάνω στο κέφι είναι πολύ εύκολο, το μόνο δύσκολο είναι η αριστερή και η δεξιά στροφή, χαχαχα και δώστου μπύρες. Τους καληνυχτίσαμε και δώσαμε ραντεβού για αύριο έξω από το Galzigbahn.

Ημέρα 6η

Ένα μισάωρο περίπου πριν ανοίξουν τα lift στεκόμαστε μπροστά από το Galzigbahn και χαζεύουμε το διαστημικό του σχήμα. Ο Δημήτρης, εντυπωσιασμένος από τις περίπλοκες ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις του συγκεκριμένου αναβατήρα μου περιγράφει το σύστημα αποσυμπλοκής των θαλάμων ενώ δεν κρύβει την ανυπομονησία του να γνωρίσει τον Hubert και την Ingrid. Δυστυχώς είχε χάσει τα χθεσινά γεγονότα και είχε εγκαταλείψει από νωρίς. Το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό με θερμοκρασία γύρω στους -2 και με μηδενικό άνεμο θα άνοιγε επιτέλους και το υπόλοιπο βουνό αφού πρώτα εξαντλούνταν και τελευταία μέτρα πρόληψης για αποφυγή χιονοστιβάδας. Μας περίμενε βαθύ χιόνι και εγώ είχα μια κρυφή ελπίδα για first track καταβάσεις. Ο Hubert θα μας οδηγούσε σε όλες τις κλασικές freeride διαδρομές του St Anton. Πιστός στο ραντεβού του μας βρήκε την ώρα που ξεκινούσαν τα lift. Χωρίς καιρό για χάσιμο ξεκινήσαμε για πάνω.

Πρώτη κατάβαση από το Mattun, μια εύκολα προσβάσιμη περιοχή από την κορυφή του Kapall. Τo φρέσκο χιόνι πολύ, αλλά και ο κόσμος που συνέρρεε εκεί, δυστυχώς πολύς. Η ελπίδα για first track χαμένη. Παρ όλο τον κόσμο με λίγη τραβέρσα παραπάνω έβρισκες το δικό σου κομμάτι και βουτούσες. (Εικ.Αριστερά) Κατάβαση σε πολύ ανοιχτό πεδίο χωρίς το παραμικρό εμπόδιο όπου στο τέλος καταλήγεις στην Happy Valley την μπλε πίστα 4 για να βρείς το lift Mattunbahn και να την ξανακάνεις. Επόμενη κατάβαση το Shindlerkar. Ανάβαση στην κορφή Schindler Spitze και πτώση από την δεξιά πλευρά κοντά στο ξεκίνημα της κόκκινης 14. Κατάβαση  με αρκετό κόσμο δυστυχώς σε ένα ανοιχτό πεδίο με μεγάλη διάρκεια όπου στο τέλος οδηγούσε είτε στην Happy Valley είτε στο κοντά στο Ulmer Hutte το πιο παλιό και πιο συμπαθητικό εστιατόριο του βουνού. H Συνέχεια είχε το εντυπωσιακό Mattunjoch άλλη μια κατάβαση από την κορφή Schindler Spitze με μερικά μέτρα περπάτημα αρχικά αλλά με μεγάλη διάρκεια λόγο του ότι ενωνόταν με το Mattun και πολλές ελπίδες για first track επειδή ο περισσότεροι απέφευγαν το μικρό τμήμα που έπρεπε να καλύψεις με τα πόδια (Εικ.αριστέρα). Σε εκείνο το σημείο ο Νίκος και εγώ προχωρήσαμε πρώτοι, μπήκαμε για το first track κάναμε μια πολλή γρήγορη κατάβαση σερφάροντας με μεγάλες στροφές στον αφρό του φρέσκου χιονιού και χαθήκαμε με την υπόλοιπη ομάδα. Απογοητευθήκαμε λιγάκι, γιατί θελαμε να κάνουμε περισσότερο ski με με τον Hubert και την Ingrid αλλά και γιατί χάσαμε την ευκαιρία να τους αποχαιρετήσουμε και να τους ευχαριστήσουμε.

Αφού κάναμε δυο τρείς καταβάσεις από ένα σημείο με μικρά δεντράκια κοντά στο Mattun που δεν πλησίαζε πολύς κόσμος και που είχε ακόμα μερικές παρθένες διαδρομές αποφασίσαμε να κάνουμε ορισμένα κομμάτια που είχαμε εντοπίσει ανεβαίνοντας με το lift στην κορφή Schindler Spitze. Πήραμε ένα σχετικό ρίσκο και μπήκαμε σε ένα από τα coloir της. Για να φτάσει κανείς εκεί πρέπει να τραβερσάρει γύρο γύρο την κορφή ανάμεσα από μυτερά βράχια σε πολύ απότομη κλίση, σχεδόν 60°, προσέχοντας να μην πέσει χαμηλά γιατί ίσως οδηγηθεί σε γκρεμήλες και αδιέξοδα. (Εικ.αριστερά) Μπαίνοντας στο coulior τα πρώτα 50 μέτρα είναι αρκετά στενά και η κλίση εξακολουθεί να είναι πολύ μεγάλη στην συνέχεια όμως φαρδαίνει και ενώνεται με το υπόλοιπο κομμάτι του Schindlerkar. (Εικόνες αριστερά) Φοβερή εμπειρία, μια από τις πιο απαιτητικές καταβάσεις που έχω κάνει ποτέ, στενό πέρασμα, με διάρκεια, πολύ μεγάλη κλίση και χιόνι μεικτής ποιότητας. Μετά από αυτό είπαμε να κάνουμε ένα διάλλειμα για λίγη ξεκούραση γιατί δεν ήμασταν και τόσο ικανοποιημένοι από την απόδοση μας. Τα μαζέψαμε και κατεβήκαμε στα χαμηλά από την πιο εύκολη διαδρομή που θα μπορούσαμε να πάρουμε, τις μπλε πίστες 1 και 4. Σε όλη την διάρκεια της διαδρομής ένιωθα ότι τα πόδια μου δεν υπάκουαν στις εντολές που έδινε ο εγκέφαλος μου. Φαίνεται ότι ύστερα από πέντε απίστευτες μέρες freeski είχε έρθει ή ώρα κάτσω φρόνιμα. Φθάνοντας συναντήσαμε τον Τάσο και το Γιώργο όπου και αυτοί τα χαν φτύσει. Αράξαμε για μπύρα και σούπα goulash περιμένοντας τους υπόλοιπους .

Ημέρα 7η

Η τελευταία ημέρα στο Arlberg ήταν η μέρα της αποθεραπείας. Η θεραπεία μας με ενισχυμένη δόση πούδρας και ελεύθερου ski είχε σχεδόν τελειώσει με επιτυχία και η κατάσταση μας είχε κριθεί από το θεραπευτήριο του Arlberg σταθερή με στοιχεία βελτίωσης. Για σήμερα είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε το ‘’Weisse Ring’’ τo Λευκό Δαχτυλίδι. Το ‘’Weisse Ring’’ είναι ένα ski circle περίπου 22 χιλιομέτρων που ξεκινάει από τις βορειοδυτικές πλαγιές της κοιλάδας του Lech, περνάει στο Zurs, έπειτα στο Zug και επιστρέφει στην άλλη πλευρά του Lech. Καθιερώθηκε από την δεκαετία του 1940 ως ένας αγώνας circle race μικρών ταχυτήτων όχι τόσο ως ένα αθλητικό γεγονός αλλά ως ένας αγώνας για όλους. Από τότε διοργανώνεται κάθε χρόνο με ανοιχτή συμμετοχή. Παίρνοντας αρχικά το εντυπωσιακό Rufikopfbahn χωρητικότητας 30 ατόμων σκαρφαλώσαμε στην πρώτη κορυφή στα 2362m Πρώτη κατάβαση στην φαρδιά μπλε 38 και μετά τι έκπληξη ένα συρόμενο lift το μοναδικό που υπάρχει στην περιοχή για να συνεχίσουμε στην 38a και να βγούμε στο Zurs. Από εκεί ανάβαση με το τετραθέσιο Seekopf και μικρή περιπλάνηση στο ύψωμα Muggengrat.στη μπλε 11. Προσοχή, εκεί υπάρχει και μια παγωμένη λίμνη, είναι όλα κατάλευκα και δεν είναι καθόλου δύσκολο να μπερδευτείς και να πας κατά πάνω της.

Αν ο πάγος αντέξει έχει καλώς, αν όμως όχι θα είναι μια εμπειρία ζωής σε όποιον συμβεί. Λίγο έλειψε να το μάθει ο Δημήτρης στην προσπάθεια του να βγάλει την σανίδα του από την λίμνη. Επόμενο lift το Madloch για την  απέναντι κορφή στα 2438m και με το κόκκινο ski route 33a προσγείωση στην κοιλάδα του Zug στα 1511m.  Τελευταίο lift το Zugerberg για την τελευταία κατάβαση από την Νοτιοανατολική κοιλάδα του Lech ολοκληρώνοντας το ‘Λευκό Δαχτυλίδι’ με τις γνώριμες μπλε 34 και 62. Γυρίζοντας σπίτι εκείνο το βράδυ μας περίμενε ακόμα μία έκπληξη που θα ολοκλήρωνε με τον πιο όμορφο τρόπο την απίστευτη παραμονή μας στο θεραπευτήριο Arlberg. O Hans Peter, o σπιτονοικοκύρης μας, μας περίμενε στην αυλή έχοντας έτοιμες ένα ζευγάρι χιονορακέτες γα τον καθένα. Τις φορέσαμε με ενθουσιασμό και λίγη αμηχανία και ξεκινήσαμε περπατώντας στο φρέσκο χιόνι που έπεφτε εκείνη τη στιγμή. (Εικόνα αριστερά) Με φακούς κεφαλής   και με ένα σφηνάκι από ένα είδος Τιρολέζικου τσίπουρου για καύσιμο ακλουθήσαμε μια διαδρομή στο δάσος μέχρι την κορυφή ενός λόφου. Περπατούσαμε για μια ώρα και κάτι σε ένα είδος μυστικού μονοπατιού κάτω από αψίδες που σχηματίζονταν από τα κλαδιά ελάτων. Διασχίζοντας από μικρά ξύλινα γεφυράκια που είχαν στουμπώσει από χιόνι μικρούς χείμαρρους που κυλούσαν προς την κοιλάδα, στον ποταμό Rossana Στο τέλος της διαδρομής ένα ξύλινο σαλεδάκι ξεφύτρωσε στη μέση του πουθενά και εμείς τρυπώσαμε γρήγορα μέσα.        .

Η επιστροφή..

Το απόγευμα της επόμενης μέρας στριφογύριζα νευρικά στο κάθισμα του αεροπλάνου. Το μυαλό μου εστίαζε άλλοτε στην κακοκαιρία που βασάνιζε την πτήση μας και το νευρικό μου σύστημα, και άλλοτε σε όλα όσα έζησα μαζί με τους συντρόφους μου τις τελευταίες μέρες στο Alberg. Πέρα από τις μοναδικές εμπειρίες τις μικρές και μεγάλες στιγμές, την περιπέτεια, τα συναισθήματα και τις άπειρες εικόνες που γενναιόδωρα μου χάρισαν τα βουνά του Arlberg  αυτό που σκεφτόμουν εντονότερα ήταν το στοίχημα που μόλις είχα κερδίσει με τον εαυτό μου. Θα έδενε άραγε η ομάδα; Σε ένα ταξίδι δράσης και ψυχαγωγίας όπως το δικό μας οι άνθρωποι που συμμετέχουν πέρα από το να διασκεδάσουν πρέπει και να συνεργαστούν ως μέλη μιας ομάδας. Η ενέργεια της ομάδας αυτής πρέπει να μεταδίδεται στον κάθε ένα ξεχωριστά ενδυναμώνοντας τα φυσικά και ψυχολογικά του αποθέματα διαμορφώνοντας ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον και γεφυρώνοντας οπουδήποτε ρήγμα. Η επιτυχία πάνω σε αυτό απέχει ελάχιστα από την αποτυχία, την γκρίνια και την μιζέρια. Η δική μας ομάδα αποτελούνταν από ανθρώπους που οι περισσότεροι δεν γνωρίζονταν ούτε μια μέρα μεταξύ τους αλλά που έδεσαν, ανέπτυξαν σχέσεις, φιλίες  και μπόρεσαν να συνεργαστούν και να συμβιώσουν μαζί για μια εβδομάδα.

Τους ευχαριστώ πολύ.

Δημοσίευση από : Τρύφωνας  Δούβρης.

Συζήτηση για το θέμα, φωτογραφίες, σχόλια κ.α. μπορούν να γίνουν εδώ.

Γενικότερες Πληροφορίες Για Την Συνάντηση Αυτή.

Δήλωση Συμμετοχής
Εγγραφο προς Σωματεία
Πρόγραμμα Συνάντησης
Χρήσιμες Πληροφορίες

ΜΑΤΑΙΩΣΗ_4η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΚΙ
ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΟΜΕΝΟ.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΣΑΣ.

Πηγή : Η ομάδα του Freeride.gr

Παρόλο που το Super G δεν ανήκει και τόσο  στην θεματολογία του Freeskiing, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά με αφορμή τον αγώνα που διεξάχθηκε στους Ολυμπιακούς του Vancouver. Ο κύριος λόγος για αυτό το άρθρο  ακούει στο όνομα Aksel Lund Svindal….

Τεχνικά χαρακτηριστικά του αγωνίσματος

Το Super G (Super Giant Slalom – υπεργιγαντιαία κατάβαση ) είναι ένα κατεξοχήν αγώνισμα Ταχύτητας, όπως ακριβώς και το Downhill (Ελεύθερη Κατάβαση), σε αντίθεση με το GS (Giant Slalom) και το Slalom που είναι αγωνίσματα “τεχνικής”.

Χονδρικά το Super G συνδυάζει στοιχεία του Downhill καθώς και του GS, περιλαμβάνει δηλαδή μεγάλη απόσταση των πορτών μεταξύ τους  με λιγότερες στροφές από ότι στο GS και σε μεγαλύτερο μήκος διαδρομής ώστε να προσεγγίζονται οι ταχύτητες του Downhill. Αυτός ο συνδυασμός σε ορισμένες περιπτώσεις και ανάλογα την χάραξη της διαδρομής δημιουργεί ακραίες καταστάσεις στους αθλητές, υψηλές ταχύτητες της τάξεως των 100 χιλιομέτρων την ώρα και παραπάνω,  σε χαραγμένες γραμμές κατάβασης με ακτίνα στροφής  σε ορισμένα σημεία, στα 25 – 30 μέτρα !!

Έχει υπολογιστεί ότι ο αθλητής προσπαθεί να ολοκληρώσει την διαδρομή αντιμετωπίζοντας δυνάμεις της τάξεως των 3G’s. Ένα τυπικό παράδειγμα του μεγέθους  της δύναμης αυτής ,είναι η στιγμή της  απογείωσης ενός διαστημικού λεωφορείου ή της επανόδου του  στην ατμόσφαιρα.  Με άλλα λόγια σε ένα αθλητή βάρους 100 κιλών το κάτω σκι (εξωτερικό πόδι της στροφής) δέχεται πίεση 300 κιλών !!  για να μπορέσει να μπει ο αθλητής στην στροφή. Αυτό συμβαίνει σε όλη την διαδρομή για κάτι λιγότερο από 2 λεπτά, σε κάθε δηλαδή τοποθέτηση του σκιέρ σε χαμηλή θέση ανα τακτά χρονικά διαστήματα λίγων δευτερολέπτων. Η έκκριση και επίδραση του γαλακτικού οξέως στον αθλητή για τα κοινά δεδομένα ενός μέσου ανθρώπου είναι εξωφρενική…

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που κάνει το Super G μοναδικό είναι ότι διεξάγεται όπως και το Downhill σε μια κατάβαση με την διαφορά όμως ότι στους αθλητές δεν επιτρέπεται η προπόνηση στην χαραγμένη διαδρομή σε φουλ ταχύτητα πριν των αγώνα. Όπως και στο GS και το  SL το μόνο που τους επιτρέπεται είναι η αναγνώριση  στην χάραξη για μια ώρα , οπτικά , το ίδιο πρωινό πριν τον αγώνα. Αυτή η προσθήκη στον κανονισμό δίνει στο αγώνισμα την φύση του απρόβλεπτου , το Super G απαιτεί διαφορετικές ικανότητες από τον αθλητή από ότι στα άλλα αγωνίσματα του αλπικού σκι γιατί συνδυάζει ικανότητα πρόβλεψης , σε πολύ υψηλές ταχύτητες και με εκτέλεση υψηλής τεχνικής.

Υψομετρική διαφορά της πίστας: 500-650 μ.
Πλάτος της πίστας : 30 μ.
Αριθμός των πορτών : max 10% της υψομετρικής διαφοράς
Χρόνος κατάβασης: από 1 λεπτό μέχρι 1: 45΄΄
Ταχύτητα κατάβασης: 95-105 χιλ. plus
Μήκος διαδρομής : 2 χιλ. κατά προσέγγιση

Ο αγώνας στους Ολυμπιακούς του Vancouver

To Super G , όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα αγωνίσματα του αλπικού σκι , διεξάχθηκε στο περιβάλλον χώρο του Whistler Creekside.  Περισσότερα για τον χώρο-αγώνα  μπορεί να δείτε και στο ακόλουθο σύνδεσμο: Creekside Avenue.  Η σελίδα  διαθέτει χάρτες της περιοχής και διάφορες άλλες πληροφορίες για την τοποθεσία καθώς και πολύ όμορφες φωτογραφίες του χώρου. Έτσι για να πάρουμε και μια γεύση για τον τρόπο οργάνωσης των αγώνων αυτών .

Για να ξεκινήσουμε λοιπόν από τον Tρίτο Nικητή του αγώνα , τον αμερικάνο Andrew Weibrecht. Γεννημένος το 1986 με ύψος 1.68μ. και σωματικό βάρος στα 84 κιλά,  αγωνίζεται στο αλπικό σκι από το 2002. Το ντεμπούτο του στο World Cup το έκανε το 2006 στο Beaver Creek. Μέχρι το το 2009 η καλύτερη θέση τερματισμού την οποία είχε πετύχει  στο Super G στο παγκόσμιο, ήταν η 39τη στο Val d’Isere ενώ είχε πετύχει και 10τη θέση σε Downhill στο Beaver Creek από όπου και ξεκίνησε την καριέρα του. Στο Vancouver τερμάτησε 21ος στο Downhill   και 4ς μέρες αργότερα κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Super G.

Τα split της κούρσας του και οι διαφορές από τον χρόνο του νικητή :
———-Time (diff)
Int1 16.44 (-0.06)
Int2 42.52 (+0.42)  105.76 km/h ήταν και η μέγιστη ταχύτητα που πέτυχε ο αθλητής.
Int3 1:08.83 (+0.33)
Int4 1:30.65 (+0.31 από τον χρόνο του πρώτου νικητή και μόλις +0.02 από τον χρόνου του δεύτερου )

Ας τον παρακολουθήσουμε:

Δεύτερος Nικητής είναι ο πλέον δημοφιλής  αμερικανός Bode Miller. Γεννημένος το 1977 , ύψος 188 και 97  κιλά, ο Bode είναι ήδη χρυσός Ολυμπιονίκης και Παγκόσμιος Πρωταθλητής , δύο φορές στο overall του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος το 2005 και το 2008 και θεωρείται γενικά ο καλύτερος αμερικάνος αθλητής του σκι που έχει περάσει ποτέ. Το 2008 μαζί με την Lindsey Vonn βοήθησε τις ΗΠΑ να «καθαρίσουν» το ανδρικό και γυναικείο overall World Cup για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια. Είναι ο πέμπτος σε σειρά αθλητής στην ιστορία του αγωνιστικού σκι που έχει κερδίσει το World Cup και στα πέντε αγωνίσματα , Slalom, GS, Super-G, Downhill και στο Combined. Ο Bode Miller έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα παρουσία στον χώρο με πολλές άλλες επιτυχίες ενώ είναι επίσης γνωστός για τον σχετικά μη συμβατικό του χαρακτήρα.

“Είναι πραγματικά ασυνήθιστο να είσαι μπροστά από 6 τύπους όλοι με διαφορά χρόνου μεταξύ τους κοντά στο 1 δευτερόλεπτο.” Ο δύο φορές πρωταθλητής στο Overall πρόσθεσε ακόμα : “Κάνω μερικά λάθη αλλά συνεχίζω τον αγώνα επιθετικά, ήξερα τον στόχο μου και έδωσα το καλύτερο που μπορούσα.Η χάραξη είχε κάποια πονηρά σημεία, έκανα μερικά λάθη και βγήκα εκτός γραμμής όπου παραλίγο να χάσω μια πόρτα. Στο Super-G δεν ξέρεις ποτέ πόση ταχύτητα μπορείς να αναπτύξεις,μέχρι τον τερματισμό.”

Τα splits στον αγώνα:

———-Time (Diff)
Int1 16.20 (-0.30)
Int2 42.12 (+0.02)  100.99 km/h, ήταν και η μέγιστη ταχύτητα που πέτυχε ο αθλητής
Int3 1:08.63 (+0.13)
Int4 1:30.62 (+0.28 από τον χρόνο του πρώτου νικητή )

Η προσπάθειά του :

Ο λόγος τώρα για τον Χρυσό Ολυμπιονίκη του Super G στο Vancouver  και  Νορβηγό, Aksel Lund Svindal (Axl). Γεννημένος το 1982 ,με ύψος 1,96μ. και βάρος 96  κιλά, ο Svindal έχει κερδίσει 5 μετάλλια για τίτλους στο  παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Combined(Σύνθετο) , Super-G και GS ενώ έχει κερδίσει 13 κούρσες στο World Cup. Κέρδισε το πρώτο του overall World Cup το 2007.

Τον Νοέμβριο του 2007 , κατά την διάρκεια την πρώτης προπόνησης για τον αγώνα της ελεύθερης κατάβασης στο Beaver Creek , ΗΠΑ, ο Svindal είχε μια πολύ άσχημη πτώση μετά από απογείωση σε άλμα της διαδρομής. Σχεδόν έκανε στον αέρα ανάποδη τούμπα και προσγειώθηκε με την πλάτη-αυχένα στο terrain. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σπασμένα οστά στο πρόσωπο και σκίσιμο-τομή στην βουβωνική χώρα 15 εκατοστών. Επέστρεψε σε αγωνιστικούς ρυθμούς και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα τον Οκτώβριο του 2008. Οι δύο πρώτες του νίκες ήταν στο Downhill και το Super G στο Beaver Creek , στο ίδιο μέρος δηλαδή όπου είχε το σοβαρό ατύχημα τον αμέσως προηγούμενο χρόνο!  Επίσης στην επιστροφή του κέρδισε το δεύτερο overall World Cup με πολύ μικρή διαφορά από τον Αυστριακό Benjamin Raich.

Σχετικό βίντεο για την προσωπική του περιπέτεια :

Για να δούμε τώρα λίγα στοιχεία για την κούρσα του νικητή. Ο Svindal στάθηκε μπροστά στην αφετηρία με τον αριθμό 19 στην φανέλα του , ξερώντας ότι οι 11 αθλητές που προηγήθηκαν είχαν διαφορά μεταξύ τους στα 0.73 δευτερόλεπτα !

Κατεβαίνοντας με αρκετό control την χάραξη των 2.076 μέτρων , η οποία στην κορυφή ήταν αρκετά παγωμένη με αρκετές αυλακώσεις  από τα περάσματα των προηγούμενων αθλητών  και κάποια αρκετά δύσκολα s-bends , το είδαμε να επικρατεί των αντιπάλων του και να βγαίνει πρώτος στο podium με διαφορά από τον δεύτερο Bode Miller στα 0.28 δευτερόλεπτα, χρόνος που ήταν αρκετός ώστε να μην τον ξεπεράσει κανένας άλλος στην συνέχεια του αγώνα.

“ Ήταν καλή κούρσα , αλλά είναι δύσκολο να πω ότι ήταν κοντά στο τέλειο.” σχολίασε ο Svindal.  “Έκανα ένα λάθος ήξερα βέβαια ότι ο Bode ήταν μπροστά και ότι ο Weibrecht ακολουθούσε  και ξέρω πολύ καλά πως αυτοί οι τύποι πολύ απλά ΔΕΝ επιβραδύνουν στην προσπάθειά τους και ότι τα δίνουν όλα. Ξέρεις ότι πρέπει να κατέβεις επιθετικά, αισθανόμουν τυχερός που ήδη είχα μετάλλιο οπότε θα μπορούσε να γίνει ακόμα καλύτερο, πρέπει επίσης να προσπαθείς να το διασκεδάζεις , να απολαύσεις τον αγώνα, πάντα κάνοντας σκι επιθετικά. Είχα προετοιμαστεί καλά , είμαι σε πολύ καλή φόρμα και απλά το απολαμβάνω.”

Τα splits του:

——–Time (Diff)
Int1 16.50 (0.00)
Int2 42.10 (0.00)  114.86 km/h ήταν και η μέγιστη ταχύτητα που πέτυχε ο αθλητής
Int3 1:08.50 (0.00)
Int4 1:30.34 (0.00)  με διαφορά στα 0.28 δευτερόλεπτα ακολούθησε ο Bode Miller.

Ας δούμε την κούρσα του:

Συζήτηση για το θέμα μπορεί να γίνει εδώ.

Χρήσιμα Links-Πηγές:

Mens Super G official
Svindal blasts way to Olympic super-G glory

Aksel Lund Svindal – Official Web Site
Aksel in Wiki
Askel’s FIS biography

Bode Miller in Wiki
Fis Bode’s biography

Δημοσίευση από Χρήστος Ματθαιόπουλος
Καθηγήτης Φυσικής Αγωγής – Εκπαιδευτής Χιονοδρομίας
xristos.mat@gmail.com

Για να δούμε και κάτι διαφορετικό που μέχρι τώρα δεν ξέραμε για τον έλεγχο χιονοστιβάδων. Πρόκειται για τις προετοιμασίες ενός big mountain event στο Revelstoke Mountain Resort (RMR) για τον Ιανουάριο που μόλις μας πέρασε και που έγινε για πρώτη φορά στην εν λόγω περιοχή.

Η ομάδα ασφάλειας του χιονοδρομικού καθώς και οι ειδικοί πρόβλεψης χιονοστιβάδων στρώθηκαν στην δουλειά για να δημιουργήσουν ασφαλείς συνθήκες διεξαγωγής του event , που φυσικά όλα επικεντρώνονταν στον έλεγχο χιονοστιβάδων.

Οι πρωινοί εκκωφαντικοί θόρυβοι στην περιοχή δεν ήταν μόνο από τα γνωστά εκρηκτικά αλλά από ένα καινούριο «όπλο» για την αντιμετώπιση χιονοστιβάδων  που ακούει στο όνομα . . . Daisy Bell.

“Αυτό το πράγμα μοιάζει σαν ένα είδος σεληνακάτου  , το οποίο κρέμεται από ένα ελικόπτερο “,  ήταν το χαρακτηριστικό σχόλιο ενός τοπικού Team Rider (Salomon) του Chris Rubens  ο οποίος παρατηρούσε την διαδικασία ελέγχου για παραπάνω από μία ώρα !

“Ξαφνικά κάποιο είδος φλόγας/έκρηξης εκτονώθηκε από την βάση της συσκευής και αμέσως μετά προκλήθηκε χιονοστιβάδα, δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο ποτέ” , πρόσθεσε.

Η περιγραφή του Rubens δεν είναι και τόσο  παράξενη. Η Daisy Bell είναι μοναδική στο είδος της κατασκευή και που χρησιμοποιείται ως εναλλακτική μέθοδος στην Βόρεια Αμερική. Αυτή η συσκευή είναι ο αντικαταστάτης σε ορισμένες περιπτώσεις της παραδοσιακής μεθόδου ελέγχου , όπως ρήξη εκρηκτικών από το ελικόπτερο (Helicopter  Bombing)  , ή πέρασμα από patroller με σκι . Η Daisy Bell κρέμεται από το ελικόπτερο και παραμένει μετέωρη περίπου 10 μέτρα πάνω από το ύποπτο σημείο αποκόλλησης κάποιας πλάκας χιονιού. Η συσκευή έχει προσαρμοσμένες δύο μπουκάλες/δεξαμενές  – μια  με υδρογόνο και μια με οξυγόνο. Αφού γίνει η επιθυμητή μίξη των στοιχείων, οι χειριστές αναφλέγουν το αέριο – δημιουργώντας έτσι την ορατή φλόγα που εκτονώνεται από την βάση της συσκευής. Παρόλα αυτά την μεγαλύτερη επίδραση στην διαδικασία ελέγχου έχει το δυνατό ακουστικό κύμα της έκρηξης , το οποίο ακούγεται για περισσότερο από 6 χιλιόμετρα μακριά. Η εκτόνωση του αέρα, η πίεση, είναι αρκετά δυνατή για να προκαλέσει αρκετά επικίνδυνες χιονοστιβάδες.

“H Daisy Bell δεν χρησιμοποιεί εκρηκτικά και έτσι η διαδικασία έχει λιγότερο κόστος από την στιγμή που μπορούμε να προκαλέσουμε πολλαπλές εκρήξεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς να αφήνει ίχνη στο πεδίο από εκρηκτικά  ή άλλα υλικά που σχετίζονται με τους μηχανισμούς αυτούς.” σχολίασε ο Jim Bay, του οποίου η εταιρία Avatek Mountain Systems Inc. εκμεταλλεύεται την πατέντα.

Κατά τα λεγόμενα του προσωπικού του Revelstoke , η Daisy Bell είναι κάτι παραπάνω από μια ικανοποιητική μέθοδος.

“Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την συσκευή για παραπάνω από 30 λεπτά και να ολοκληρώσουμε τον έλεγχο χιονοστιβάδας με περιορισμένο προσωπικό για ολόκληρη την ημέρα στον αντίποδα με τον παραδοσιακό τρόπο χρειαζόμαστε γύρω στις 2,5 ώρες και 12-14 άτομα από το προσωπικό ” σχολιάζει χαρακτηριστικά ο τεχνικός πρόβλεψης χιονοστιβάδων του Reveistoke Troy Leahey.
“Η εναλλακτική λύση φυσικά για τους πιο δύσκολους καιρούς είναι η ρήψη εκρηκτικών από το ελικόπτερο”,  πρόσθεσε. Ο βομβαρδισμός από ελικόπτερο προϋποθέτει την απασχόληση περισσότερου προσωπικού τόσο στο έδαφος όσο και στον αέρα.

“Επίσης είναι και το θέμα της επέκτασης του ωραρίου , όπου πρέπει να σηκωθείς από τις 5.30 το πρωί και να είσαι εδώ το πολύ στις 7..” σχολίασε με χιούμορ ο Leahey.

Για την ώρα , το κέντρο (RMR) σκοπεύει να κάνει χρήση της συσκευής (Daisy Bell) για το Big Mountain Event , καιρού επιτρέποντος πάντα.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά

Υψος: 2.5 μέτρα
Διάμετρος: 1,5 μέτρα
Βάρος: 560 Κιλά

Κώνος έκρηξης:
Ανθεκτικός όπου τα μηχανικά  του μέρη είναι από ατσάλι ,όπου διοχετεύεται το μίγμα αερίου στο σημείο ανάφλεξης και εκτονώνεται κατευθείαν στην επιφάνεια του πεδίου.

Σύστημα ελέγχου:
Ο χειρισμός της συσκευής γίνεται ασύρματα από το cockpit του ελικοπτέρου.
Η συσκευή χειρισμού δείχνει αν πάσα στιγμή το απόθεμα του μίγματος καθώς και την απόσταση του κώνου από το έδαφος.

Επιδράσεις της έκρηξης:
- Άμεση πίεση στην επιφάνεια του χιονιού  χάρης το κωνικό σχήμα όπου οδηγεί την εκτώνοση του μίγματος  κατευθείαν πάνω στο έδαφος.
- Κύμα πίεσης το οποίο δημιουργεί υπερπίεση  και στην συνέχεια  αρνητική πίεση της τάξεως των 25mbar σε μια ακτίνα δράσης στα 30 μέτρα περίπου και πάνω από το στρώμα χιονιού.

Συζήτηση για το θέμα μπορεί να γίνει εδώ.

Πηγές:

Freeskier Magazine

Artificial avalanche release system

Δημοσίευση:

Χρήστος Ματθαιόπουλος
Καθηγήτης Φυσικής Αγωγής
Εκπαιδευτής Χιονοδρομίας
xristos.mat@gmail.com

Ξεκινάμε  από τον τρίτο νικητή του αγώνα, τον Αμερικανό Bryon Wilson ο οποίος συγκέντρωσε 26.08 βαθμούς. Τα άλματα που εκτέλεσε (25% της βαθμολογίας) ήταν ένα Back Double Full , ένα αρκετά δύσκολο άλμα με βαθμό δυσκολίας 1.410 και ένα 720 off-axis Dspin ένα κλασικό-όμορφο άλμα που βλέπουμε πλέον να εκτελούν σχεδόν όλοι οι αθλητές. Η βαθμολογία που συγκέντρωσε από την τεχνική κατάβασης , που είναι και το 50% της συνολικής βαθμολογίας , ήταν 13.8 , ενώ ο χρόνος  (25% βαθμολογίας) ήταν στα 24 δευτερόλεπτα.

Ας δούμε την κατάβαση του Wilson:

Περνάμε τώρα στον δεύτερο νικητή του αγώνα τον BEGG-SMITH Dale (Καναδός με Αυστραλέζικη υπηκοότητα), ο οποίος είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλιο στο Τορίνο το 2006, οπότε στο Vancouver ήταν και ο υπερασπιστής του τίτλου του χρυσού Ολυμπιονίκη. Ο Dale πρέπει να πούμε οτι θεωρείται ο καλύτερος αθλητής για την εποχή που διανύουμε  στα Moguls μιας και στο Cup Standings είναι πρώτος με αρκετή διαφορά. Σε αυτόν τον αγώνα λοιπον παρόλο που έκανε μια πολύ καλή κατάβαση ήρθε δεύτερος συγκεντρώνοντας 26.58 βαθμούς. Στην τεχνική πήρε 14.2 βαθμούς , ενώ όσον αφορά τα άλματα εκτέλεσε ένα Back Flip X και ένα άψογα εκτελεσμένο 720 DSpin. Ο χρόνος του ήταν στα 23.72 δευτερόλεπτα. Λίγο λόγια για το προφιλ του αθλητή είχαμε πει στο άρθρο για τους αγώνες στο Τορίνο.

Εδώ είναι η κατάβαση του Dale:

Τέλος περνάμε στον Χρυσό νικητή του αγώνα , τον Καναδό Alexander Bilodeau. Ο αθλητής αυτός προέρχεται από τα Aerials για αυτόν τον λόγο εκτέλεσε υποδειγματικά το πρώτο άλμα του , όπου ήταν ένα Back Double Full, πραγματικά δύσκολο άλμα και μάλιστα το πρώτο της κατάβασης μιας και ακολουθεί το μεσαίο κομμάτι της διαδρομής όπου ο αθλητής πρέπει να προσγειωθεί σωστά ώστε να αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητα της κατάβασης. Το δεύτερο άλμα του ήταν ένα  Back Flip  X , προφανώς προτίμησε ένα εύκολο δεύτερο άλμα ακριβώς γιατί ερχοτανε με πολύ μεγάλη ταχύτητα , δείγμα της συνολικής τακτικής του Bilodeau. Βαθμολογήθηκε για την Τεχνική του με 14.1 ενώ ο χρόνος του ήταν στα 23.17 δευτερόλεπτα. Ηταν φανερό αμέσως μετά τον τερματισμό του ότι θα έπερνε το χρυσό. Συγκέντρωσε 26.75 βαθμούς.

Εδώ είναι η κατάβαση του Bilodeau:

Xρήσιμα Links:

Men’s Moguls – Finals Official

Ladie’s Moguls – Finals Official

FIS Freestyle Skiing

Συζήτηση για τον Αγώνα μπορεί να γίνει εδώ.

Δημοσίευση από Χρήστος Ματθαιόπουλος
Καθηγήτης Φυσικής Αγωγής – Εκπαιδευτής Χιονοδρομίας
xristos.mat@gmail.com

που σηματοδοτεί την αρχή της Μαραθώνιας ιδέας.

Ο ΣΕΓΑΣ διοργανώνει για 4η συνεχόμενη χρονιά την ATHENS CLASSIC MARATHON EXPO στο πλαίσιο του 28ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών.

Η Έκθεση θα φιλοξενηθεί και φέτος στο ΖΑΠΠΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ, την Πέμπτη 28, την Παρασκευή 29 και το Σάββατο 30 Οκτωβρίου.

H Energy Events έχει την ευθύνη της παραγωγής και λειτουργίας μιας έκθεσης αντάξιας με το κύρος του γεγονότος και ως ο υπεύθυνος έργου

Οφείλω να ευχαριστήσω εσάς που μας υποστηρίξατε προβάλλοντας την περσινή επιτυχημένη Έκθεση

και στο πλαίσιο της έναρξης της προωθητικής περιόδου για την φετινή επετειακή διοργάνωση, σας επισυνάπτω το πρώτο δελτίο τύπου

παραμένοντας πάντα στη διάθεσή σας για όποια επιπλέον ενημέρωση τυχόν μας ζητήσετε.

Εύχομαι μια επιτυχημένη χρονιά για εσάς και την εταιρία/οργανισμό που εκπροσωπείτε.

Με αθλητικούς Χαιρετισμούς

Γκουτζιούπας Γιώργος (Goutzioupas George)
Marathon EXPO Manager

Δαρδανελίων 79, 16562, Γλυφάδα
79 Dardanelion str., 16562, Glyfada, Athens, GREECE

TEL: 0030 210 3614177 (mobile 0030 699 7273346)
FAX: 0030 210 3613940
marathonexpo@energyevents.gr
www.energyevents.gr

Πηγή : Η ομάδα του Freeride.gr

.